Sezen Yıldırım

Bay Kolpert ya da Ne Muhteşem Oyunsun Sen

2012-02-06T14:56:00.002+02:00

Merhaba;

Geçtiğimiz hafta sömestr tatilini de bahane ettim, izin aldım kendimi ev şefkatine bıraktım. Yaklaşık 6 gün Eskişehir'de kaldım. Planladığım hiçbir şeyi yapamadım, planlamadığım pek çok şey yaptım. Çok komik esasında ama çoğu zaman planladığım şeyleri yapamıyorum ben. Şu saatte şurda bu saatte burda olmalıyım dediğim günler ise en fenası. Kesinlikle olmuyor. Neyse. Eskişehir'e gitmeden önce şehir tiyatrolarındaki oyunlara bakmıştım ve Bay Kolpert ilgimi çekti. Anneme dedim ki bilet al da gidelim. Eskişehir’de oyun izlemeyi seviyorum, gencecik bir tiyatronun başardıklarını izlemek hoşuma gidiyor.

Kaos araştırmacısı Ralf ve sevgilisi Sarah çok sıkıldıkları için Sarah’ın iş arkadaşı ile kocasını evlerine yemeğe davet ederler ve onlara iş arkadaşları Bay Kolpert’i öldürüp salondaki sandığa koyduklarını söylerler. Oyun boyunca Bay Kolpert’in öldüğüne bir inanıyorsunuz, bir inanmıyorsunuz. Özellikle Ralf ve Sarah karakterlerinin histerik halleri sürekli olarak bu gidiş gelişi destekliyor. Kaosa dair yapılan bilimsel açıklamalarla Ralf’in neden bu ruh haline girdiğini daha da net anlıyorsunuz. Bastian’ın bu cinayete ortak olup olmadığını kesinlikle bir türlü kavrayamaması, altı üstü bir akşam gezmesine gelmiş bir adamın kendini çöküşün içinde buluşu çok etkileyici. Tez çalışmam kaos teorisini de içeriyor. Allah'ım sonum böyle mi olacak diye düşünmedim değil:) Her bir karakteri canlandıran oyuncu hayli başarılı. Devrim Özder Akın, Özlem Baykara, Sermet Yeşil, Ecren Can Serim, Yalçın Özen, Onur Demirkoparan her biri kendi rollerinin hakkını veriyorlar. Oyunda oyunculuk kadar dikkatimi çeken bir başka detay ise muhteşem dekordu. Bir evin salonu olarak gördüğümüz dekorda en önemli öğe tabi ki Bay Kolpert’in içinde olduğu iddia edilen sandıktı. Sahne tasarımı Barış Dinçel’in elinden çıkmış. Tamamen bembeyaz bir sahne, ama izleyicinin gözlerini yormuyor. Bir yandan da bu kadar çok sıkılan bir çiftin evinin tamamen beyaz olmasından başak ne beklenebilir ki diye düşündüm. Oyun broşüründe Bay Kolpert’in sahneye konulduğu farklı ülkelerden de fotoğraflar vardı ama en iyi sahnelerden birisi gerçekten de Barış Dinçel’in elinden çıkandı.

Tek perde ve yaklaşık 1.5 saat sürüyor oyun. 1.5 saat gibi kısa bir süre zarfında öyle çok olay oluyor, öyle çok şey yaşanıyor ki oyunun ne tek perde olduğuna ne de bitebileceğine inanıyorsunuz ama bitiveriyor. Kafalarda hiç şurası da olmamış ya dedirten bir sahne bile yok. Bay Kolpert bence sezonun öne çıkan oyunlarından birisi. Ajandanıza mutlaka kaydetmelisiniz.

Oyundan sonra annem Ralf ve Sarah'ın hayatta bütün değer yargılarını kaybetmiş insanlar olduklarını, bir cinayet işlemenin, bir insanı öldürmenin bile onlar için bir öneminin olmadığını düşündüğünü söyledi. Bense tam tersine Ralf ve Sarah'ın artık bu hayatın bayağılığından sıkıldıklarını, Bay Kolpert'in ise gerçek bir karakter olmadığını, bir simge olduğunu düşünüyorum. Bay Kolpert onların sıkıldığı her şeyin temsili bence. Annem iflah olmaz bir gerçekçi olduğu için bence böyle düşünüyor.

Bir de tavsiyem var. 10 Şubat ve 11 Şubat'ta Eskişehir Senfoni Orkestrası Sevgililer Günü konseri veriyor. Solist Halit Turgay. Mutlaka dinlenmesi gereken bir flütçü bence. Mutlaka gidin diyorum. Esasında iki flütçü vardı ama diğerinin adını kesinlikle hatırlayamıyorum. İnternette de bulamadım.

Tabi ki görsel günlüğe eklenmiş kareler de var. Onları da ekleyeceğim.

Kaynak: http://tiyatro.eskisehir.bel.tr/

Kar Yağıyor

2012-01-30T21:10:00.000+02:00

Gerçekten de İstanbul'da bile kar yağıyor ki inanılmaz geliyor bana. Bugün çekebildiklerim balkondan görüntüler sadece. Geçen gün kuşlara ekmek koymuştum, önce çok rağbet etmediler ama sonra yediler. Cumartesi günü arkadaşımıza kahvaltıya davetliydik, sabah kalkıp bir kek yaptım. Kek pişmedi (meyveli kekleri henüz oturtamadım meyve suyu nedeniyle sanırım çiğ kalıyorlar), keki de kuşlara verdik. İçindeki şekerden midir tereyağından mı bilmem çok sevdiler. Sonra içim elvermedi bu sefer de pirinç koydum balkona. Pirinci çözmekte zorlandılar ama onu da yediler. Neyse ki martılar ve kargalardan ziyade serçeler geliyor. Ben de en çok onlara acıyorum zaten.

Minik Dostlar

2012-01-27T16:14:00.000+02:00

Ben de hatırlatayım, hava çok soğuk, üstelik kar var. Lütfen minik dostlarımızı unutmayın.

Dünden Kalanlar

2012-01-18T23:35:00.000+02:00

Kar yağınca İstanbul'u bir çılgınlık alıyor, hatta bu sene o kadar büyüdü ki çılgınlık insanlar köprüde bile yürümek zorunda kalmışlar. Anlamadığım eşy şu oldu, köprüyü geçince ne yaptılar? E-5ten de yürümediler heralde? İyi ki pazartesi karşıya geçmemişim diye düşündüm.

Fotoğraflar Salı gününden. Saat 09.00 sınavı evden 7 gibi çıkmamı gerektiriyor. Işık fena değildi esasında. Zaten henüz kış tarifesinde olduğumuz için bir anda gün ağarıyor, bir anda akşam oluyor. Değişik. Kışı pek sevmemem için bir neden daha. Ben uzuuuuun akşam üstlerinin insanıyım. Buyrun fotoğraflara.

Pazar Güncesi

2012-01-15T21:38:00.001+02:00

Çok içsel bir deneyim yaşadım, hem de sadece bir kitap okurken oldu bu. Sonuçta bir takım şeylerin farkına vardım. Sanırım bunlar size anlatamayacağım kadar içsel oldular benim için. Enteresan. Neyse. Bu farkındalık sonucunda (hımm yogacılar gibi konuşmaya başladım, bu iki kelimenin "içsel" ve "farkındalık" bir gün gelip bir cümlemin içine gireceğini de düşünmezdim ama neyse) da beni sıkana kadar bir görsel günlük oluşturmaya karar verdim. Bu günlükteki fotoğrafların da siyah beyaz olması gerektiğine karar verdim. Her gün çekemeyebilirim ama daha sık fotoğraf çekmeye çalışacağım diyelim. Bugün sahildeydik.

Bir de enteresan birşey farkettim. Yıllardır bu makinayı kullanıyorum ama ya çok az siyah beyaz fotoğraf çekmişim ve fark etmemişim, ya da makinamda bir sorun var. Siyah beyaz çekiyorum. Ama bilgisayarda renkli görüyorum fotoğrafları. Sonra tekrar çevirmem gerekiyor. Eğer RAW çekersek siyah beyaz sadece Nikon Capture NX kullanarak görebilirmişim. Ben PS kullanıyorum.

Buyrun fotoğraflara. Topu topu 4 taneymiş gerçi ama olsun

Galata'da bir gün

2012-01-07T22:20:00.000+02:00

Bugün uzun süredir geçirmediğim gibi güzel bir haftasonuydu. Ne zamandır sanattan, sergilerden kopmuştum iyi geldi açıkçası. Önce vapurlar Karaköy'e geçtik. Vapura binince fotoğraf çekmeyi çok seviyorum, genelde pek farklı bir şey çıkmıyor ama olsun.

Karaköy'de Bankalar Caddesi'nde Garanti Bankası'nın binasında Salt Galata isminde bir sergi alanı açılmış. Esasında sadece bir sergi salonu demek doğru değil. Çok güzel bir kütüphane, kitap dükkanı, kafe, sergi salonları. Hayli emek harcanmış çok farklı bir mekandı. Mutlaka gidip görün. Giriş ücretsiz. Bir de daha önce hep kongrelerde gördüğüm ama uygulamasın hiç görmediğim bir doğal aydınlatma yöntemi gördüm. Binanın tepesine konulmuş aynalar ve alt kattaki camlar ile ışık mümkün olduğunca alt katlara iletilmiş. Daha ışıklı bir günde gitsem daha iyi gözlemleyebilirdim tabii bugün biraz zor oldu.

Doğal aydınlatma elemanları

Kütüphaneden bir görünüm

Biz Maryam Şahinyan'ın Foto Galatasaray sergisine gittik. Maryam Şahinyan Ermeni bir ailenin kızı. Ailesi 1915 olaylarında Sivas'tan İstanbul'a göç etmiş. Maryam Hanım'ın hayatı da bu göçle şekillenmiş. Babasının amatör bir hobi olarak başladığı fotoğraf Maryam Hanım'ın mesleği olmuş. Galatasaray'daki Foto Galatasaray stüdyosunda binlerce fotoğraf çekmiş. Bu sergide 1933-1985 yılları arasında çektiği fotoğrafları araştırmacı Tayfun Serttaş hem cam negatiflerden hem de siyah beyaz negatiflerden ayırmış, taramış, temizlemiş. Sonuç olarak Türkiye'nin bir portresi çıkmış ortaya. Bir stüdyodan geçen İstanbul silueti resmen fotoğraflar. Yalnız fotoğraflar basılı değiller, karanlık bir ortamda slayt şov şeklinde görüyorsunuz.

Cam negatifler

Slayt şov

Binanın içinin muhteşem görünüşleri

Çıkınca Tophane-i amire'deki Dali sergisine gittik. Öylesine kalabalıktı ki pek birşey anlamadım diyebilirim. Ben resim sergilerinde resimlerin önünde 10 dakika duran insanlardan değilim ama herkes resimlerin önünde o kadar çok zaman geçiriyordu ki ilerlemek mümkün değildi. Enteresan olan şey şu ki kimse resimler hakkında konuşmuyor, öylesine muhabbet ediyorlar e o zaman ilerleyin değil mi? Anladım ki kimse Dali'yi görmeye gelmemiş, Dali'ye gittim demek için gelmiş. Her bir resmin fotoğrafını çekip resimlere bakmayanlar mı istersin, her bir resmin önünde kendi fotoğraflarını çektiren mi istersin. Bu sosyal medya ve Facebook ne yazık ki içimizdeki bütün görgüsüzlüğü ortaya çıkarmış. Resmen herkes Dali sergisinde profil fotoğrafı çektiriyordu. "Ay şekerim haftasonu Dali'ye gittik, muazzamdıııııııı." Sanat görgüsüzü enteller, öyle sinirlendim ki anlatamam. Öte taraftan Dante'nin İlahi Komedyası'nın betimlendiği resimler hayli ilginçti, ben de kitabı okuma arzusu uyandırdı. Elimdeki kitaplar bitince sanırım onu okuyacağım. Bu arada Tophane-i Amire'ye giriş tam 10, öğrenci 5 lira.

Son olarak esasında giderken çektiğim bir fotoğrafı da paylaşayım. İlk okuduğumdan beri çok hoşuma gidiyor. Cevabı birisi altına yazmış, benim görüşüm daha farklı. Peki siz hangisisiniz?

Bobiler.org

2011-12-15T00:16:00.001+02:00

Şu anda çok komik ve bir o kadar da sinirlerimi bozan birşey yaşadım.

Bu gece hayli boş ve bilgisayar başında geçti, bir de bobilere bakayım bari dedim. Ki ben bu siteye girmeyeli yıllar olmuştur. Öylesine boş boş bakıyordum bir kaç şeye güldüm, Uğur ve Yurda'da geldi yanıma, hep beraber bakıp gülüyoruz sonra karşımıza şu fotoğraf çıktı.

Oha len benim fotoğrafım bu dedim ama bir yandan da emin olmadım sonuç olarak çok standart bir İstanbul manzarası. Açıp fotokritikten baktım ve evet benim fotoğrafım çünkü köprünün ayağı yamuk. Hani aynısını çektin de yamukluğunuda mı aynı yaptın be adam? Güldük eğlendik puuahahuh falan dedim. Fotoğrafım çalınmış sevinsem mi üzülsem mi bilemedim dedim. Bu fotoğraf yıllar önce çektiğim bir kare esasen. Neyse sonra baktım bu montajı yükseyen adamın facebookta sayfası var, kendi sayfası var, Fotokritik'e üye. Yani adam fotoğrafçı. İyi çeker kötü çeker derdim değil. Ama hele de fotoğrafçısın, insan bir mesaj atıp izin almaz mı? Kaynak göstermez mi? Hadi bobiler belki kaynak göstermeye uygun bir yer değil ama zaten kolaylıkla bana ulaşabilir. İzin vermeyecek değilim, kullanma demem neden diyeyim? Ama işte bu tavra uyuz oldum. En çok sol altta kendi adını yazmasına uyuz oldum, yapan tolga_akbaş onu anladık ama bari sol alta benim adımı yazaydın, ya da hiçbir şey yazmasaydın. Senin mi be fotoğraf? Facebook sayfasında yazdım, buraya da yazıyorum, fazla da yapacak çok birşeyim yok heralde.

Adam şu: http://tolgaakbas.com.tr/

https://www.facebook.com/pages/tolga_akbas/225868724133791
Bir yandan da NTV'de haber yapımcısıymış, gazeteciymiş hem de adam.

Benim fotoğrafımın orjinali de burda: http://fotokritik.com/19493/kopru-alti

Ayıptır. Sinirlendim gece gece.

İzmir'deydim....

2011-11-27T17:50:00.000+02:00

Adnan Menderes'te ekibin devamını beklerken.

Perşembe günü kongre için İzmir'e gittik. Gene Afrika grubu ile beraber, ama ne yazık kibu sefer Özlem gelemedi. Onun yerine cumartesi günü Duygu ve Suna geldi. Genelde zamanımız kongrede geçti. Ancak akşamları gezebildik neredeyse. İzmir'i eskiden pek sevmezdim ama iki sene önceki İzmir seyahatinden beri İzmir'de en sevdiğim şehirler listesinde. Fotoğraf makinamı götürmedim, bunlar kompakt makinadan çıkanlar.

Peki biz neler yaptık, size neleri tavsiye edeyim:

Sakatatla, çöp şişle derdiniz yoksa mutlaka Topçu'ya gidin. Biz bir gece Servet'e, bir gece de Topçu'ya gittik ama bence Topçu çok daha başarılıydı.
Gazi Kadınlar Sokağı gece çok farklı bir parti ortamına dönüştü. Biz Sardunya's diye bir yere oturduk, garsonda çok kafa bir çocuktu, çok eğlendik. Çıkışta 5 kişi 50 tane midye yedik köşedeki midyeciden. Hayatımda 5 midyeden fazlasını yememiştim.
Reyhan Pastane'si İzmir'in en meşhur pastanesiymiş. Kahvaltı için gittik, kahvaltılıklarında pek olay yoktu bence. Ama pastaları gerçeknte de öylesine lezzetliydi ki kendimizi kaybettik. Ama galiba gün sonunda şekerim falan çıktı. İnsan gibi yiyin bizim gibi yemeyin. Bir de 5.25 liraya çay İstanbul'da yok. Yuh Reyhan Pastanesi yuh.
Kızlarağası Han Kemeraltı'nda küçük bir Kapalı Çarşı. Çeşitli sebeplerle biz pek takılamadık ama daha çok zaman geçirmek isterdim.
Geçen sefer öğretmenvini beğenmemiştik bu sefer Hakimevinde kalalım dedik ama yoğun bir rutubet kokusu vardı ne yazık ki. Bir de Bayraklı uzak İzmir standartlarında bence.

Bir kaç fotoğraf daha paylaşayım. Çok fotoğraf yok ne yazık ki bu sefer.

Kapadokya

2011-11-11T01:24:00.001+02:00

Merhaba;

Sanırım bayram telaşı bitti, pek çoğumuz işe başladık, bir kısmımız ise hala izinde, pazar gününü bekliyoruz gerginlikle. Bayram benim için biraz karmakarışık geçti. Bir yandan birkaç gün İstanbul'daydık, sonra Eskişehir'e gittik falan. Tam bir çorba olma durumu. Tabii yazılar falan kaldı gene bayramın sonuna. Yeni fotoğraflar gelmeden Kapadokya'yı ekleyeyim dedim.

29 ekim'de 3 günlük bir Kapadokya turuna katıldık. Ben bir türlü denk getirip Kapadokya'yı görmeyi başaramamıştım. Uğur üniversitedeyken gitmişti oysa. Şimdi eksik kalan bir Bartın Amasra rotası kaldı, bir de Kars Ardahan. Neyse. Perşembe akşamı Prontotur ile yola çıktık. Geceyi yolda geçirdik ve cuma günü bölgeye ulaştık. İlk durduğumuz yer Uçhisar Kalesi oldu. Esasında sabah daha erken bir saatte gelebilsek Uçhisar'dan göreceğimiz manzara çok daha iyi olacaktı diye düşünüyorum ama gene de fena değil. Uçhisar civarından özellikle vadiler arasında gezinen balonları çok rahatlıkla görebiliyorsunuz. Kişi başı ne yazık ki 100 euro dedikleri için biz balon turuna katılamadık ama böyle bir planla para ayırılarak gidilmesi gerektiğini düşünüyorum. Özellikle de sabah saat 5'te çıkan turlar soğuk olsa da hayli nefes kesici olmalı, güneşin doğuşunu izlemek anlamında.

İkinci durağımız Uçhisar'dan sonra Göreme açık hava müzesi oldu. Kapadokya bölgesinde Müze Kart almak çok faydalı. Müze Kart 20 lira, sırf Göreme'ye girmek 15 lira. Göreme Bölgesi'nde küçük küçük bir çok kilise, yemekhane, mutfak görmek mümkün. Burası daha çok bir manastır havasında. Zaten rehberimizinde anlattığı kadarıyla, Hristiyanlar saklanmadan özgürce dinlerini yaşamaya başladıktan spnra burası gerçekten de manastır olarak kullanılmış. Ancak kiliseler kayalara oyuldukları için hayli küçükler. En fazla 20-30 kişi girebilecek gibi içeriye. Bildiğimiz kiliselerden bir diğer fark ise vaftiz havuzlarının büyük insanların girebileceği boyutlarda olması. bunda da o dönemlerde Hristiyanlığı topluca kabul eden insanların olmasının etkisi var heralde. Ne yazık ki kiliselerde fotoğraf çekmek tamamen yasak. Zaten grupların içerde durması için izin verilen süre sadece 3er dakika. Bazı kiliseler tahrip olmuşlar, bazılarında ise çizimler son derece anlaşılır bir şekilde duruyor.

Göreme'den sonraki durak ise Asmalı Konak dizisinin çekildiği Mustafapaşa köyü. Biz köyde çok az zaman geçirdik, konağı görüp ayrıldık gibi nerdeyse. Kapadokya bölgesinde görülen sütte kavrulmuş kabak çekirdekleri için kabak ayıklayan kadınları gördük. Ben bu çekirdekler bal kabağından çıkıyor sanıyordum ama yanılıyormuşum meğer. Bir ziraatçı çocuğu olarak bu konuda son derece cahil olmak beni utandırmadı desem yalan olur.

Ürgüp'te kaldığımız otele gitmeden önce son durağımız Turasan Şarap Fabrikası oldu. Birkaç şarap tattık ama üretim mevsimi olduğu için mahzenlere indirilmedik. Dediklerine göre üretim döneminde mahzenlerdeki koku çok kesif oluyormuş. Ben beyaz şaraplarını beğendim ama kırmızı şaraplarından hiç bir zaman çok keyif almadım Turasan'ın. Aldık tabii birkaç şişe, maksat ekonomiye katkı olsun:)

Kaldığımız otel biraz konforsuzdu. Pek memnun kalmadık. Özellikle de gittiğimiz de odalarımızın soğuk olması canımızı sıktı ama aşırı derecede temizdi, bu yüzden de çok söylenmemeye çalıştık üşümediğimiz sürece.

Cumartesi günü ilk durağımız Develi Vadisi'ydi. Develi Vadisi'nde de oluşumları devam eden kayalar var. Buranın özelliği sanırım kayalıkların kolaylıkla birşeylere benzetilmesi. Deve, Napolyon'un şapkası, İsa taşıyan Meryem gibi. Bizler burada kayaların üstünde atlayıp zıplayıp şımarık fotoğraflar çektirdik ama size gösterebileceğim pek birşey yokmuş meğer. Her fotoğrafta ışık çok önemlidir ama sanırım Kapadokya'da daha da önemli. Cumartesi günü pek ışık yoktu, fotoğraflarımızın hiçbirinde derinlik yakalayamadık.

Vadiden sonra kaldığımız bölgeye yaklaşık 40 km uzaklıktaki Hacı Bektaş-ı Veli'nin türbesine gittik. Beni zaten mistik şeyler her zaman çok etkiler. Aleviliğe çok yabancı olmamamıza rağmen beni en çok kadın ve erkeğin eşit olduğu bir ideal dünya fikri etkiledi galiba burada. Mevlevilikte ve Alevilikte de yer bulan çile çekme kavralarını pek kavrayamıyorum ve mantıklı da gelmiyor bana kışın okuduklarım sayesinde Mevlevilikten baya etkilenmiştim. Alevilikte benim için böyle bir etki yarattı. Zaten şu sözler herşeyi açıklamıyor mu?

Daha sonra bir halı atölyesine gittik. Açıkçası Türk halılarını bu kadar beğeneceğimi hiç düşünmemiştim. Yıllarca aynı model halıları görmekten sıkılmışım heralde annemlerin evinde ama burda onlarca halı açtılar, bu da onlarca farklı desen demek. Hatta koleksiyon halıları bile gösterdiler. hem de bu el halıları inanılmaz fiyatlara da değillerdi. Bir gün bir tanesini evimize almaya karar verdik, birkaç tane de beğendik zaten. Bu atölyenin özelliği çevredeki kadınları yetiştirmesi ve onlara iş olanağı sağlaması, bu yüzden de ben adamları daha da çok takdir ettim.

Bir de ipek halılar için ipek böceği kozalarından iplik üretimini gösterdiler. Burdaki teknoloji pek ilerlememiş, önce kozaları sıcak suya atıyorlar ki iplikleri tek tek ayırabilsinler, sonra da bunları elleriyle sarıyorlar. Teknolojinin ilerlemesinin bir yolu yoktur heralde, sanırım her yerde aşağı yukarı bu şekillerde üretilir ama belki sarma işlemlerini de makinalarla yapabilirler. Bir ipek böceği kozasından yanlış hatırlamıyorsam 1000 metre civarında ip üretilebiliyormuş ki küçücük kozaya oranla inanılmaz bir rakam bu.

Bir Avanos klasiği ise topraktan çanak çömlek yapımı. Seramik üretimi hep usta çırak ilişkisinde yürümüş, bu yüzden de ustaların artık çok azaldığını anlattılar bize. Atölyede çok güzel seramikler vardı ama inanılmaz pahalılardı gerçekten de. Ben denemedim ama bu açrkın üzerinde hamura şekil vermek son derece zor görünüyordu.

Avanos'tan sonra Paşabağ Vadisi'ne gittik, burası hep görmeye alışkın olduğumuz şapkalı peri bacalarının olduğu mekan. Şapkalı peri bacalarının oluşumunda üstteki toprak tabak ile alttakinin yapısı farklıymış. Alt taraf daha hızlı aşınmasına rağmen üst taraf daha yavaş aşındığı için şapkalı bir görüntü oluyormuş.Zamanla alt taraf çok fazla aşındığı için şapkalar da düşüyor. Ama bir yandan da başka yerlerde yeni peri bacaları oluşmaya devam ediyor. Yeri gelmişken peri bacası isminin de nereden geldiğini söyleyeyim. Bu yükseltilerin arasında rüzgarın uğuldamasını çok eskiden insanlar perilerin sesine benzetiyormuş, bu yüzden de peri bacası demişler.

Cumartesi günü programımız çok yoğundu gerçekten de, günü bitirmeden göreceğimiz iki yer daha var. Bunlardan birincisi Çavuşin Köyü. Bu köyde 1950li yollara kadar insanlar hala dağdaki kaya evlerde yaşıyorlamış ama bu yıllarda olan bir göçük sonunda bir aile yok olmuş. Bunun üzerine yerel yönetim insanları kayalık evlerden çıkarmış ve dağın eteğine yeni bir yerleşim yeri kurmuşlar. Buraya Çavuşin Köyü denmesinin sebebi ise okuma yazma oranı çok yüksek olduğu için Kurtuluş Savaşı sırasında burdan askere giden herkes çavuş olmuş. yerleşim yeri de dağlardaki oyuklar olduğu için insanlar bu köyden bahsederken hep çavuşun ini demişler ve zamanla Çavuşin olarak kayıtlara geçmiş. Köyün tepesinden bakınca çok güzel bir manzara görülüyor. Arka tarafta hep oluşumları devam eden peri bacaları var. Ön tarafta ise yeşillikler içinde bir köy .

Bizim buradaki yürüyüşümüz rehberimizi kaybettiğimiz için biraz heyecanlı oldu. yukarı çıkmak çok kolaydı ama daha kısa bir yoldan inelim derken patikası olmayan bir tepede kalakaldık. Gerçi yanımızda yaşlı bir teyze olmasa atlaya zıplaya inerdik ama kadını da bırakamadık ve kös kös aynı yolu geri gidip inişe geçebildik. Buradaki bazı evler son derece büyüktü ama yükseklikler için aynı şeyi söyleyemem. Evlerin tavan yükseklikleri 2 metre civarında en fazla.

Bir de bisikletli grup gördük karşı yamaçta. Çok keyiflidir eminim ama benim gücüm yeter mi bilemem.

Otelimize dönemden en son Üç Güzeller'i göeceğiz. Hikayeye göre birbirini çok seven iki genç aileleri birlikte olamlarına izin vermediği için kaçmış. Kaçak yaşadıkları sırada bir de çocukları olmuş. en son kızın ailesi bunların peşindeyken ve yakalanacaklarken Tanrı'ya yalvarmışlar, ayrılacağımıza taş olalım demişer ve o nokta da taş olmuşlar. Üç Güzeller anne, annenin kucağında bebek ve babadan oluşuyor.

Cumartesi gecesi Ürgüp'te dışarı çıkmayı düşünürduk ama öylesine yorulmuşuz ki resmen bayıldık yemekten sonra. Pazar günü uğrayacağımız yer azdı ama İstanbul'a kadar yol uzun.

Pazar sabah ilk önce Derinkuyu yer altı şehrine indik. Derinkuyu 8 kattan oluşuyor. Kapıda da yazdığı gibi gittikçe klostorofobik bir hal alıyor. İçerde binlerce insanın savaş zamanlarında barındığından bahsediliyor. Daha açılmamış pek çok bölgesi varmış ama binlerce insan nasıl orda barınmış bilemiyorum. Yukarıya açılan ama dışardan fark edilmeyen havalandırma bacaları sayesinde içerde sürekli temiz hava var.

Sıcaklıksa o gün çok soğuk olmasına rağmen son derece optimumdu. Yalnız heralde 10 kilo falan daha şişman olsam merdivenlerden inmek zorlardı bünyemi. Bir de benim boyum 1.60, benden uzun insanlar için de zor bir durum oluştu yürürken. O döenmde kimsenin çok şişman ve çok uzun olmaması gerekiyor demek ki. İspatlanamamasına rağmen civardaki diğer yer altı şehirleriyle Derinkuyu arasında yer altı tünelleri olduğunda söz ediliyor.

Aksaray sınırlarına girince göreceğimiz iki nokta kaldı, birincisi Ihlara Vadisi. Türkiye'nin en uzun, Dünya2nın ise ikinci uzun vadisi olan Ihlara Vadisi 14 km uzunluğa sahipmiş. Ben Ihlara Vadisi'ni daha önce görmüştüm ve daha uzun bir yürüyüş yapmıştık. Bu sefer sadece 2 kilise gördük, yürüdüğümüz mesafe ise taş çatlasa 500 metre idi. o 500 metre için 400 basamak iniyorsunuz, bence inmişken mümkün olduğunca çok yürümekte fayda var.

Tuz Gölü'nü çocukluğumdan beri çok merak ederim. Babam Konya'lı olduğu için ben çocukken anlatırdı. Uğur'da daha önce gittiğinde görmüştü ve çok güzel fotoğraflar çekmişti. Bu sefer Uğur kadar şanslı olamadım, iyi bir ışıkta orada değildik. Gün batımında orda olabilseydik çok güzel bir manzara göreceğimizden emindim ama biz Tuz Gölü'ne vardığımızda zaten güneşte yoktu. Öte taraftan çocukluğumdan beri görmek istediğim gölde olamk ne kadar da etkileyiciydi anlatamam....

Sanırım ki çok uzun bir yazı oldu, umarım sıkılmadan okuyup sonuna gelebilmişsinizdir. Ben Kapadokya'yı çok beğendim ama anladım ki orada yapmak istediğim birkaç şey daha var.

1. Balon turu

2. Atla yarım günlük bir tur

3. Ihlara Vadisi'nde trekking.

Benim içimde kalanlar bunlar oldu. Bir de tura bağlı olmadan, ışığı takip ederek fotoğraf çekebilmek. Bu yüzden de kısa süre içinde olamsa da çok yaşlanmadan Kapadokya'ya tekrar gideceğim gibi gözüküyor.

Herkese iyi geceler.

Aslı-Ali

2011-11-04T22:54:00.001+02:00

Aslı benim liseden arkadaşım, ta geçen ilkbaharda fotoğraflar üzerine konuşmuştuk. Eylül ayında fotoğraflarımı çeker misin dedi, tabi ne demek dedim. Hem İzmir'de iki gün geçirdim, hem eşi Ali ile tanıştım, hem de düğünlerine gittim. İkisine de bir ömür mutluluklar diliyorum. Bol fotoğraflı bir post olacak bu galiba. Kuafördekilerle başlayalım ama ben bu sefer hazırlık fotoğraflarından seçmedim hiç.

Bu fotoğrafı sanki daha önce görmüştük;)

Kuaförden çıkınca Göztepe Sahil'de birkaç fotoğraf çektik. Ama park yasağı olduğu için çok uzun duramadık.

İkinci durağımız ise Tarihi Asansör oldu. Orada da gelin damat çekimleri için yukarı çıkmayı yasaklamışlar. Biz de sokakla idare ettik, son derece güzel bir sokaktı.

Son durak ise Havagazı Fabrikası oldu. Aslı orda çok fazla gelin oluyormuş hep demişti ama şansımıza o gün kimse yoktu. Rahvan rahat çekim yaptık.

Bu vintage gelin-damat fotoğraflarını ben istedim:) Klasik bir poz verdirdim sadece.

Esasında içerde çekim yapmak yasakmış ama kimse yoktu, Ali'de çok tatlı dilli bir çocuk, kolayca içeri giriverdik.

Doğum Günü Partisi ya da Yitip Giden İki Saat

2011-11-03T15:01:00.001+02:00

Çok uzun başlık için kusura bakma sevgili okuyucu ama daha iyi dikkatini çekmek istedim.

Tiyatro sezonu açılınca ilk dikkatimi çeken oyun Doğum Günü Partisi olmuştu. Birkaç gün sonra Yurda bilet alıyorum ben Doğum günü Partisi'ne dedi, çok memnun oldum. Bu sezon izleyeceğimiz ilk oyun buydu. (Şimdilik son oldu, Kasım ayında boşuz ne yazık ki.) Heyecanla Haldun Taner'e gittik.

Çok güzel bir dekor vardı gerçekten de sahnede. Esasında bir evin salonunu ve mutfağını görüyoruz, üst kata çıkan merdivenler, merdivenlerin sonunda da iki oda var. Ama bütün dekor sahnenin sağına doğru meyilli. bir müddet geçekten de yamuklar mı yoksa biz göz yanılsaması mi diye tartıştık. Oyunda Cem davran, Jülide Kural, Özge Borak, Bahtiyar Engin, Mert Tanık ve Yıldıray Şahinler var. Oyun Nobel Ödüllü İngiliz yazar Harold Pinter'ın. Zaten oyuncuları nedeniyle bile 1-0 önde başlayan bir oyun nasıl bizde ki bütün kredisini tüketti peki?

Herşeyden önce oyunun konusu ile ilgili küçük bir bilgi vereyim: Bir sahil kasabasında yaşayan karı koca ve pansiyonlarının tek müşterisi olan bir genç adam. Dışarıdan gelen iki adam ve orada yaşayan bir genç kız. O gün doğum günü olmayan genç adam için bir doğum günü partisi düzenlerler. Ve korkunç eğlence başlar. Evet böyle yazıyor oyunun tanıtımında. Ve tam olarak herşey de böyle devam ediyor. Korkunç bir eğlence başlıyor.

Az çok entellektüel birikimi olan birisiyimdir diye düşünüyorum. Hayatımda hiçbir zaman böylesine sıkılmadım. Ben oyundan resmen hiçbir şey anlamadım. Arada uyudum, insanlar kahkaha attı, uyandım. Kesinlikle gülünecek hiçbir espri bulamadım. Oyun iki saat sürdü. Tiyatro oyunları ne yazık ki sinema gibi değil, sıkıldım çıkacağım da diyemiyorsunuz. Öylesine bunaldım ki salon üstüme üstüme gelmeye başladı. Üstelik bu durumda olan sadece ben değilmişim. Sonradan internetten okudum, bizimkilerle de konuşunca anladım ki bu gerçekten de bir sürü insan benimle aynı şekilde düşünmüş. Şurada bir yazı var, oyunu anlamak için öncelikle çalışıp gitmeli ve Pinter'ı anlamamız gerektiğini belirten. Ne yazık ki ben böyle düşünmüyorum. Çalışıp gitmediysem bile, az çok eğitimi olan herkesin bir oyunu anlayabilmesi lazım bence.

Şehir tiyatrolarında izlediğim en kötü oyun Leonce ile Lena'ydı bence. Üstelik onun sahnesi, dekoru falan da çok yormuştu beni. Gotik bir kabusun içine düşüveriyordunuz zaman zaman. Metinde birkaç güzel gönderme vardı ama yanlış hatırlamıyorsam ziyadesiyle uzun bir oyundu o da. Bu yüzden de göndermeler de uzun textins içinde kaybolup gidiyordu. Ama Doğum Günü Partisi sanırım Leonce ile Lena'yı bile sollayarak izlediğim en kötü oyun olarak liste başı oldu.

Bu deneyimden sonra Lüküs Hayat'a bilet aldım ki risk olmasın:)

Foto kaynak: http://www.tiyatrodunyasi.com/tiyatro_detay.asp?oyunid=448

Yas

2011-10-26T15:26:00.001+03:00

Çok tatsız bir dönemden geçiyoruz. Önce şehit haberleri, sonra büyük felaket. Kimsenin içinden birşey gelmiyor biliyorum. Beylik laflarla devam edeyim, şimdi birlik beraberlik zamanı. Az önce Twitter'da gördüğüm trending topic gözlerimi doldurdu. Lütfen zaman ayırın ve okuyun: http://www.dipnot.tv/15304/TuRK-KuRT-KARDEsLigi-BU-isTE-eksi-sozlukte-Turkiyenin-konustugu-mesaj-.aspx. Birgün sen düşersen ben de seni kaldıracağım. Özellikle faşist söylemin alıp başını yürüdüğü şu günde çok anlamlı. Lütfen herşeye rağmen faşizmin gözünüzü kör etmesine izin vermeyin. Zaten Cüneyt Özdemir'in dediği gibi sefaleti deprem vurmuş. Ama bizler bu sefaleti azıcık durduralım.

Belki şu anda terör için hiç birşey yapamıyoruz, bu tamamen politik bir iş. Ama Van'daki kardeşlerimiz için yapılabilecek çok şey var. Aşağıdaki linkten yardımlaşma ile ilgili bütün detaylara ulaşabilirsiniz.

http://www.birgun.net/actuels_index.php?news_code=1319391234&year=2011&month=10&day=23

Ölenler için elimizden hiçbirşey gelmiyor. Onlara Allah'tan rahmet, yakınlarına da sabır diliyorum. MEB'in açıkladığı rakama göre 63 tane de gencecik öğretmenimiz ölmüş. Eğitim camiamızın da başı sağ olsun.

Söğütlüçeşme

2011-10-12T22:15:00.000+03:00

Bugün işe giderken ve iş dönüşü çektiğim birkaç kare. Her zaman olduğu gibi bilgisayarın başına oturunca gene Photoshopla ilgili bir sorun yaşadım. Bu seferde elimdeki Color Effects'in trial süresi dolmuş. Zaten ya PS'in ya bunun süresi doluyor. Aşağı yukarı her açtığımda aynı şey. Ya dedim aprası neyse verip alsam. Ama parası aşağı yukarı 150 euro gibi birşeydi. Yok artık dedim. Bu arada Color Effects'in 4.0 versiyonu çıkmış. Bu seferde onun trial versiyonunu indirdim. Yeni birkaç filtre eklemişler. Bir de filtrelerini gruplandırmışlar, wedding, architectural, landscape, travel gibi. Bu kategorilerin altında o işlem için en çok kullanacaklarınızı koymuşlar. Ben beğendim. Birkaç yeni filtre de vardı. Örneğin aşağıda göreceğiniz image borderlar gibi. Ben de biraz filtre bastım fotoğraflara affınıza sığınarak. Oyun oynadım esasında:)

Sneak-Peak

2011-10-09T16:18:00.001+03:00

Zeynep ve Burak

2011-09-29T16:20:00.003+03:00

Zeynep ve Burak arkadaşımız Burcu'nun arkadaşlarıydı esasında. Burcuların nişanında tanıştık, sonra bizim de arkadaşımız oldular. Evlenmeye karar verdiler, Uğur ve bana da fotoğraf çeker misiniz diye sordular. Biz de çektik tabi ki. Neden çekmeyelim değil mi:)

Önce makyaj yapalım.

Sonra kuafördeki hazırlıklar, giyinme, nikaha doğru yola çıkış...

Her damat ve her gelin bir gün flu olacaktır fotoğrafları...

Gelin ve korumaları

Meğer kendi kendisini koruyabiliyormuş:)

Sanayi Devrimi

2011-09-09T12:30:00.001+03:00

İTÜ'de zaman zaman koridorlarda enteresan aletlere rastlanıyor. Çoğu artık çok eski aletler bunlar. Aşağıdaki fotoğraflar haberleşme bölümünün aletlerinin. Sanıyorum çok eski santraller falan bunlar. Gotik bir havaları da yok değil. Fotoğraflar kompakt bir makina ile çekildi, çok fazla şey beklememek lazım:))

Esasında bir de bizim bölümün depolarına dalıp sizlere makinaları da göstermeliyim belki.

I Dreamed of Africa- Cape Town 2. Gün

2011-08-19T17:06:00.001+03:00

Biliyorum söz verdiğim hızla yazamıyorum, elimi oyalayan işler olduğundan değil ama nedense bir bezginlik, bir yorgunluk var üstümde. Bu sanırım tatil yapmamaktan kaynaklanıyor. (Gözün doysun sayın yazar, taa Afrika'ya gittin).

Evet geldik Afrika seyahatinin son gününe. Cape Town. İkinci gün. Sabah erken kalktık. Öce evin aşağısında bulunan markete gidip bir kaç parça yiyecek ve su alıp kahvaltı edelim dedik. O gün pazar. Markete giden yol yokuş aşağı. Yokuşun dibinde bir zenci bağırıp çağırıyor. Tabii güvenlik takıntılı Türkler huylanıyorlar. Biraz ilerlese ya, orda bağırmasın, zaten pazar pazar neden bağırıyor ki diye düşünürken bir anda hiç bir yerin ortasında bir abi fırlıyor sokağa. Abinin üçgen vücudu var. Üzerinde tişört yok, ayağında da ayakkabı. Sadece pijaması ile fırlamış ve zenci çocuğa bağırıp birşeyler söylüyor. Heralde ne bağırıyorsun gelirsem oraya seni döverim gibi şeyler. Çocuk bağırıyor, abi buna doğru koşuyor. Adam baya çıplak ayak çocuğu kovalıyor. Hani adam çocuğu yakalasa belinden ikiye kırıverir. Ama çocuk genlerinin üstünlüğünü kullanıp adamdan hızla kaçıyor, yolun karşısında kovalamaca devam ediyor. Adam çocuğu yakaladı mı yakalamadı mı bilemiyoruz.

Kahvaltıdan sonra bizi gelip rehberimiz aldı, ilk durağımız Fok Adası. Fok Adası küçük bir kayalık alanda yuvalanmış onlarca fok balığından oluşuyor. Tekneyle 15 dakikalık bir yolculuk sonunda ulaşılıyor. İki karşılıklı kayalıktan sadece bir tanesini foklar mesken edinmişler, diğeri ise bomboş duruyor. Ayrıca fokları avlamak için gelen köpekbalıklarının da uğrak noktası(ymış). Biz görmedik.

Foklar çok sevimliler evet, ama koku dayanılmaz gerçekten de. 15 dakikalık bir seyirden sonra yeteri kadar fok gördüğünüze kanaat getirebilirsiniz. Bu koku Fok Adası'ndaki kadar yoğun olmasa da bütün okyanus boyunca kendini tekrar ediyor. Bence okyanustaki yosunlardan kaynaklanıyordu.

Foklara gitmek için limanda tekne beklerken oradaki el snaatları tezgahlarından alışveriş yapabilirsiniz. Esasında bir yığın ıvır zıvıra para vermiş oluyorsunuz. Ama sonuçta insan oradaki tahtalara da kendini kaptırmadan edemiyor. Sıkı pazarlık şart. Rehberin söylediğine göre, indikleri fiyattan daha da aşağı inmedikleri nokta pazarlığın sonuymuş. Onun altına gerçekten de pek satmıyorlar. Ayrıca gene rehberimizin dediğini göre bu market şehir merkezindeki Green Market Square'e göre çok ucuzmuş ama karşılaştırma yapamam çünkü rehberimiz iki gün üst üste bizi allem edip kallem edip Green Market'a götürmemeyi başardı.

İkinci durak Ümit Burnu ve Cape Point. Ümit Burnu'nun hikayesi malum, öncelikle buranın Afrika kıtasının en Güney ucu olduğunu sanmış Bartelomeu Dias ama daha sonra buranın en güney değil en güney batı uç olduğu anlaşılmış. Gidip en güney batı uçta fotoğraf çektirebilirsiniz. Fotoğraf için de acayip bir sıra vardı, benden söylemesi.

Cape of Good Hope'dan sonra gerçek en güney uç olan Cape Point'e gidiyoruz. Cape Point'e de bir kaç yürüyüş yolu mevcut ama biz gene teleferikle yukarı çıktık. Malum sadece bir günümüz var. GÖrülecek yer ise çok. Cape Point'te de muazzam bir kalabalıkla muhatap oluyorsunuz tabi ki. Ama manzarası gerçekten de muhteşem. Özellikle biz gittiğimizde sislerin ve nemin de etkisi ile arka taraftki False Bay ile çok etkili bir görünüm vardı.

Bir tarafınız Hint Okyanusu, diğer tarafınız da Atlas. Muhteşem.

False Bay

En sonda ise penguenleri göreceğiz. Esasında penguen dediğin şey buzullarda olur değil m? Ama bunlarda zaten görmeye alışkın olduğunuz imparator penguenleri değiller. Jackass penguen denilen bir türler. İnsanlara saldırıp ısırıyorlar, o yüzden kucağınıza almaya kalkmayın. Aama güzellikleri su götürmez bir gerçek. Bir de inanılmaz komikler bence. Kendimi kaybedip 150 tane penguen fotoğrafı çekmişim.

Gene penguen koyunun girişinde de alışveriş yapabileceğiniz birkaç tezgah var. En çok rağbet gören ürünler boyanmış devekuşu yumurtalarıydı. Esasında el boyama olanların fiyatları binlerce euroydu ama eğer çok beğendiyseniz el boyama olmayanlarını da 15 euro gibi bir fiyata alabilirsiniz.

Burdan sonrası Simon's Town üzerinde eve dönüş yolu. Ama buraya kadarı ile ilgili birkaç şey yazmak istiyorum. Bir kere mesafeler çok uzun. Yolda bazı yerlerde hayli virajlı. Midesine güvenmeyenlerin uyumasını öneririm. Benim görebildiğim kadarı ile buralar bir toplu ulşaım falan yok. Eğer bizim gibi bir tur ile gitmiyorsanız en mantıklısı araba kiralamak olacaktır.

Yol boyunca belki de binlerce bisikletli gördük. Hepsi de asfalt bisikleti kullanan insanlardı. Akşam öğrendim ki lisanslı 40000 bisikletçi varmış Cape Town'da. İnanılmaz bir rakam bence. Zaten yollarda asfalt bisikleti kullanmaya çok uygun. Öyle çakul çukul yol yok. Her yer jilet gibi asfaltlanmış .Ayrıca neredeyse Ümit Burnu Milli PArk girişine kadar olan yolda inanılmaz güzellikte villalar vardı. Hepsinin özel plajları, otoparkları falan var. Sanki Brezilya dizilerindeki zenginlerin evleri gibi. Belli ki bunların hepsi beyazların .Binlerce bisikletliden sadece iki tanesi siyahtı. Yani para gerektiren şeyleri beyazlar yapıyor. Güzel evler de beyazların. Açıkçası yaşamın güzel noktaları hep beyazların elinde. Jo'burg'de, Cape Town'da bu kadar şiddet olaylarının olmasının sebebi de bence siyahların ne yazık ki hala eziliyor olması. Ümit Burnu yolu üzerinde bir tane kasaba vardı. Baya bakımsız ve eskiydi. Sakinleri de hep siyahtı. Ne yazık ki ırkçılığı hala iliklerinize kadar hissediyorsunuz.

Gezimize döneyim. .yol boyunca gördüğünüz güzelim plajların hepsinde köpek balığı saldırıları oluyormuş. Gözlem kulelerini falan görmek mümkün zaten. Asla ben burda yüzmem dedim.. Ayrıca Eylül ayında balinalar geliyormuş ve balina gezileri yapılabiliyormuş. İşte onları görmek isterim:)

Akşam yemeği için çok lüks bir restauranta gittik. Green Point'teki Beluga Restauran. O kadar lükse ve ihtişama rağmen fiyatlar İstanbul fiyatlarının yarısı, yemekler değişik balıklar, kaz ciğeri, antilop, devekuşu gibi değişik menu. Tavsiye ederim. Çok başarılıydı.

Ertesi gün uzun bir yolculuğumuz var. Önce Cape Town-Jo'burg. Sonra Jo'burg-İstanbul. Zaten günün yorgunluğuyla da kafamızı yastığa nasıl koyduk bilmiyorum.

İlginç bir bilgi ile kapatayım. Güney Afrika eşcinsel evlilikler yanılmıyorsam 1992'den beri serbest.

Kapanışı da Gimme Hope Jo'anna ile yapayım.

Edit-İşBankası

2011-08-05T14:02:00.001+03:00

Geçen postta İş Bankası ve KuryeNetle, esasında daha çok KuryeNetle yaşadığım sıkıntıyı anlatmıştım. Şimdi bankadabn aradılar, ve öncelikle blogumu okuduklarını söylediler ki şımarmadım desem yalan olur. Blogumu okuyanlar varmış;) Kredi kartı ile yaşadığım teslim sorununun KuryeNet nedeni ile olduğunu anladık, her adımı tek tek kontrol etmişler. Eczanede yazılımsal bir hata yaşanmış zaten onay vermemesi gerekiyormuş o kartın.Lounge'la ve KuryeNet'le de iletişime geçeceklermiş. Bu ilgiden hoşnut kaldım:))

Arama motoruna bu yazı da takılırsa memnun olduğumu da bilsinler istedim.

I Dreamed of Africa- Cape Town 1. Gün

2011-08-04T15:21:00.001+03:00

Günaydın;

Dün denk getirip yazamadım ama bugün güne erken başlayabildiğim için henüz işler çok yoğunlaşmadan Cape Town yazılarını da aradan çıkarayım diyorum:)

Bizim Cape Town'da geçirebileceğimiz süre çok kısıtlı olduğu için yapabileceklerimizin sınırlı olduğuna karar verdik. Tabi ki Cape Town'a giden insanlar olarak Ümit Burnu'nu görmeden dönmek ayıp olurdu. Zaten Ümit Burnu gezisi bir tam gün sürüyor. Geriye yarım günümüz kalıyordu. Yarım günümüzü de şehir turu ve Masa Dağı'na ayırdık. Cape Town gezimizi bir arkadaşımız sayesinde iletişime geçtiğimiz Elements Travel organize etti. Elements Travel bir Türk şirketi, ya da çalışanların tamamı Türk ondan emin değilim:) Özlem Hanım ve Ozan Bey gerçekten de çok titiz bir çalışma sundular bize. Bütün maillerimize bekletmeden cevap vermeleri, her isteğimizi gerçekleştirmek için çabalamaları çok hoşumuza gitti bizim. İsteklerimiz şımarıkça istekler değildi, sadece mümkün olduğunca ucuza getirmek istiyorduk Cape Town gezimizi de çünkü zaten Sun City'ye giderken elimizde avucumuzda ne varsa harcamıştık ve paralarımızı üniversiteden ne zaman alacağımızdan emin değildik. .kongre katılımı, uçak parası ve otel gerçekten de çok pahalıydı. Zavallı devlet memurları olarak kenardaki paralarımız peşin peşin bunlara gidince Cape Town'a giderken bir miktar zorlanmadık desek yalan olur ama önemli değil. Sonradan toparladık:)

Sanırım öncelikle Jo'burg-Cape Town arasında uçuş yaptığımız Kulula Havayolları'ndan bahsetmeliyim. Ben neredeyse hep THY ile uçtuğum için ucuz uçak şirketleri hakkında pek fikrim yok. Geçen sene İspanya'ya Vueling ile gitmiştik ve uçan bir dolmuştu uçak. Endişelenmedim desem yalan olur. Kulula Havayolları'da genel olarak dolmuş kıvamında ama sanırım görüp görebileceğiniz en komik anonslara sahipler. Örneğin: Uçakta sigara içerken yakalanırsanız yeşil kuşak karateci arkadaşımız sizi uçaktan dışarı atacaktır. O zaman kanadın kenarında oturup şarkı söyleyebilirsiniz: :I believe i can fly, i believe i can touch the sky. Ya da: Bugün kaptan pilotumuz için çok önemli bir gün. İlk defa uçuyor ve hem de bugün onun 80. doğum günü. Ya da: Kabin basıncında bir azalma olursa tepenizdeki dolaplar açılacak ve oksijen maskeleri düşecektir, keyfine varın bu hizmet bedava. Eğer çocukla seyahat ediyorsanız önce kendi maskenizi sonra çocuğunuzunkini takın. İki çocuğunuz varsa hangisini daha çok seviyorsanız önce onunkini takın. Anonsların hepsi bu tattaydı. Lanseria-Cape Town arası 2.5 saat falan sürüyor uçakla. Sonuçta havalimanından rehberimiz bizi karşıladı. İlk gün sadece panaromik bir şehir turu ve Masa Dağı gezisi var.

Havaalanından şehre (ah tam bu noktada 2 saat ara vermişim. Gün başlamadan yazıyı bitirmeyi beceremedim) giderken Cape Town'un varoşları olarak tabir edilen, teneke evlerden oluşan mahalleleri görebilirsiniz. Bunlar Cape Town'un heralde en en fakirlerinin yaşadığı bölgeler. Her ne kadar devlet bu evlerin yerine prefabrik evler yapıyor olsa da insanlar onların arkasına tenekeden odalar ekleyip kiraya veriyorlarmış. Yani önemli olan sadece yapıların değişmesi değil demek ki, kültürel yapının da geliştirilebilmesi.

Masa Dağı (Table Mountain) gerçekten de Cape Town'un üstünde duran bir masa gibi. Yüksekliği 1084.6 m. Tepesine çıkmak için bir teleferik hattı var. Yok ben teleferikle çıkmayacağım diyorsanız da çeşitli zorluklarda yürüyüş yolları da var. Teleferik hattından görünen tırmanma parkuru en zorlusuymuş, zaten ciddi bir kaya tırmanışı deneyimi gerektiriyor.

Waterfront'tan Masa Dağı'nın görünüşü

Biz şanslıydık, kış olmasına rağmen dağa çıkabildik. Kışın çok nadir hava yukarı çıkılmasına izin veriyormuş meğer. Dağın teğesinden görünen manzara da gerçekten büyüleyici. Bütün Cape Town ve karşıda Mandela'nın 27 sene hapiste kaldığı ada. 27 sene dile bile kolay değil, üstelik bir adadasın. Robben Island.

Masa Dağı'ndan Sinyal Tepesi ve karşıda Robben Island

Masa Dağı civarında o kadar çok fotoğraf çekmişiz ki, ama hepsinde de kendimizi çekmişiz nedense. Cape Town manzarasına karşı koymak imkansızdı sanırım. Dağın tepesinde de çeşitli yürüyüş parkurları var. Zamanınıza göre istediğiniz uzunlukta birini seçebilirsiniz. Dağın muhtelif yerlerinde orada bulunan bitki ve hayvan çeşitleri ile ilgili bilgiler de veriliyor.

Masa Dağı'ndan görünüş

Masa Dağı sonrası açlığa daha fazla tahammül edemeyeceğimize hükmettik ve rehberimiz bizi Water Front'ta Ocean Basket diye bir restauranta götürdü. Çok fazla özelliği olan bir restaurant değil. Fast Food balıkçı diyelim. Ama lezzeti güzeldi yediklerimizin.

Water Front ise güzel bir alışveriş merkezi gibiydi. Daha çok yelkenlerden ilham alınmış, ferah, aydınlık. Biz gittiğimizde meydanda bir orkestra film müzikleri çalıyordu. Çeşitli mağazalar var. Cape Town'da alışageldiğimiz markaların pek çoğunu görmedim ama bunun yerine çok değişik sabun, parfüm falan satan yerler vardı. Hepsi tertemiz kokuyor. Bizde ki Body Shop'tan falan çok farklıydı.

Waterkant denilen bir bölgede apartta kaldık. 3 tane yatak odası olan daireye girdiğimizde zaten uyuklamak üzereydik. O gece kimse dışarı çıkmayı aklından bile geçirmedi. Sadece su ve çay almak için markete uğradık o kadar. Neyse ki market eve çok yakındı.

Rehberimiz güvenlik konusnda bir hayli kafamızı karıştırdığı için gece dışarı çıkmak konusunda endişeliydik. Rehberimiz aynen şöyle konuşuyordu: Bu caddenin yukarısına yürümeyin, ötekinini aşağısına. Waterfronttan taksiye binin, ama evin oralarda yürüyebilirsiniz. Bu da çok fazla kafa karışıklığına sebep oldu.

Günaydın diye başladım yazıya, saat 15.19 oldu ben yazıyı bitirene kadar. İkinci günün olaylarını da yazarsam bu yazı fazla uzun olacak, bu yüzden ikiye bölmeye karar verdim. İkinci kısım için bekleyin.

I Dreamed of Africa- Sun City

2011-08-03T01:16:00.003+03:00

Merhaba;

Aylar süren sessizliği bozdum sonunda. Gerçi beni diğer blogdan okuyanlar bu seneyi çok zor geçirdiğimi biliyorlar. Yeterlik derken ne gezmeye gidebildim, ne fotoğraf çekebildim. Ah ah evliliğimin ilk yılını böyle mi hayal etmiştim oysa:( Mayıs ayında bir arkadaşımın düğün fotoğraflarını çektim, onları işleyip, gelin ve damattan izin alıp, alabilirsem blogda paylaşmaya bile zaman ayıramadan tekrar yeterliğe girdim. Haziran ayında da biraz tezimle ilgili çalıştım ki sonunda bir senedir uğraştığım Güney Afrika kongresi geldi çattı. Öncelikle temel iki bilgi vereyim, Güney Afrika Türk vatandaşlarından vize istemiyor. Türkiye'den gelen insanların herhangi bir aşı olması da gerekmiyor. Ama Kruger mesela sıtma bölgesiymiş, bu yüzden dikkat edip iyice araştırmakta fayda var. Biz aşı olmadık giderken.

9 Temmuz'da kalabalık bir grup olarak Güney Afrika'ya gittik kongre için. İstanbul-Johannesburg (ki Güney Afrika'da kısaca Jo'burg diyorlar) arası THY ile direk uçulabiliyor ve yaklaşık 9 saat sürüyor. Ben hiç bu kadar uzun süre uçmamıştım. Giderken sıkılmadım ama dönüşte sıkıldım nedense. Yalnız gidiş yolunda çok tatsız birşey yaşadım ki bunu paylaşmak istiyorum. Uçağımız gece 23.35 gibi bir saatteydi. Sabah eczaneden vitamin ve böcek ilacı aldım, ödemeyi de kredi kartımla yaptım. Bir sorun çıkmadan ödedim. Gece havaalanında Maximiles'ın lounge'unda oturmak istedik. Bunun için kredi kartınızdan 1 lira gibi bir rakam çekiyorlar. Kapıdaki görevli kredi kartınızın kullanım süresi dolmuş sizi alamam dedi. Afalladım çünkü kartı daha 5-6 saat önce kullandım bir sorun çıkmadı. Bir daha dener misiniz dedim. Görevli son derece terbiyesiz bir şekilde denesem ne değişecek bunun süresi dolmuş dedi. Gerçekten de son kullanma tarihi Haziran ayıymış. Biz Temmuz'un ortasına gelmişiz ama benim yeni kredi kartım elime ulaşmamış. Bankayı aradım ama hiçbir çözüm bulunamadı. Lounge'a hocalar aldı beni onda sıkıntı yoktu ama sonuçta yurtdışına çıkıyorum ve kredi kartım çalışmıyor. Yaşadığım sinir bozukluğunu varın tahmin edin. Gözlerim doldu resmen. İş Bankası'na bir böyle işe iki diye saya saya uçağa bindim. Bu olay ayın 9unda oldu. Kuryenet bana ayın 13ünde mesaj attı geldik bulamadık diye.Ve sonuç olarak öğrendim ki kartım kargoya 10 Haziran'da verilmiş. Kuryenet gibi sorumsuz bir taşıma firması daha görmedim. Tek işleri kart dağıtmak ve onu da beceremiyorlar. Bunu da yaşayan ilk insan ben değilim. Uğur'un banka kartını da 5 kerede getirebildiler ve internette haklarında yüzlerce şikayet var.

Tabi ki Güney Afrika'ya giden herkesin yaşayacağı klasik sıkıntı, güvenlik olacaktır. Biz de gitmeden önce çok endişeliydik. Herkese sorduk, mailler attık, sayfalarca blog yazısı okuduk ama sonuç olarak bunun bir tane doğrusu yok. Evet güvensiz ama bizim başımıza birşey gelmedi. Ama bu sizin başınıza birşey gelmeyeceği anlamına gelmiyor. Cape Town'lu arkadaşlarımızdan birisi buradaki suç oranı belki Türkiye'den daha düşüktür ama buradaki suçlar çok vahşi demişti. Haksız sayılmaz.

Ama Cape Town'dan önce ilk durağımız kongre merkezi olan Sun City. Jo'Burg'e yaklaşık 3 saat mesafede, çölde bir vaha gibi Sun City. Etrafı çöl olduğundan değil ama hiçbiryerin ortasında yükselen tropik bir tatil cenneti. Sun International diye bir grup yapmış. İçinde 4 tane otel vardı, bu otellerin hepsi aynı gruba ait. Aralarındaki lükse göre fiyatlandırma yapmışlar. En lüksü Palace of the Lost City diye bilinen otel. Biz zavallı devlet memurları tabi ki orada kalmadık. Bütün otellerin iç dekorasyonu fazlasıyla kitch. Her yer altın varaklı. Yapay bir dalga havuzu, vadiler, sular, şelaleler var. Bütün bunların sebebi ise kumar. Güney Afrika'da da yasak olan kumar sadece Sun City'de serbest. Las Vegas'ı görmedim ama kumarhanelerde pek bir numara yok gibi geldi bana. Biz gittiğimizde Güney yarım küre kıştı. Hava durumu da enteresan. Sabah erken saatlerde ve akşam güneş batınca o akdar soğuk oluyordu ki dayanamıyorduk. Öğlenleri ise sonbahar gibi, montla ceketle oturulabiliyor dışarda. Ama içerde oturmak istiyorsanız montun üzerine polar battaniye öneriyoruz. Klimalar o kadar çok çalışıyordu ki hepimizin burnu tıkandı, dudakları çatladı, boğazı şişti. Neden kışın ortasında buz gibi klima çalıştırdıklarını hiç anlamadık. Babun ve maymunlar Sun City'de rahatlıkla ortalıkta dolanıyorlar bu yüzden de onları görmek kedi görmek gibi. Babunları değil ama maymunları gördük.

Odamızdan gün doğumu manzaraları

Maymun

Valley of the waves denilen vadiye çıkışta bir köprü yapmışlar üzerinde filler var. Her saat başı bir deprem yaratıyorlar köprünün üzerinde. Maymunlar bağırıyor, köprü sallanıyor, dumanlar çıkıyor. Tam bir gösteri yani.

Bridge of Time

İkinci gece sosyal etkinlik olarak kültürel gece yapıldı. Bu gece açık havada yapıldığı için biraz soğuktu. Bozkırın içinde bir yerde bir müddet yerli müzikleri dinledik, sonra hepimize dağıtılan darbukalarla müzik yaptık. Bizi yönlendiren müzisyen kadınlardan ve erkeklerden bazı sesler çıkarmalarını istedi. Erkeklerinki zordu ama kadınlarınki zılgıt çekmekti. Sonra da bize geleneksel tatlılarını yedirdiler. Bu geleneksel tatlı ise vezir parmağı gibiydi. Bozkırda giderken gördüğümüz hayvanlarsa tavuktan ibaretti. Sonuç olarak bence bizi havada 10 saat uçurup Kırşehir'e indirmişler diye dalga geçtik.

Tavuk

Afrika'da yapılacak en önemli şey tabi ki safariye gitmek. Kruger uzak olduğu için öyle bir gezi ayarlayamadık, biz de yakındaki Pilanesberg Parkı'na gittik. Esasında safari yapılacaksa gece parkta kalınması gerekiyor. Böylece aslanları uyandıkları zaman görebilirsiniz. Ama bizim böyle bir şansımız yoktu. Bir yandan da kongreye katılmak zorunda olduğumuz için sadece yarım günlerimiz kalmıştı gezebilmek için. Saat 11de başlayan bir geziye katıldığımız için aslanları görmemiz olasılık dışıydı Aslan görebilmek için gece gezisine çıkmalısınız ama bu mevsimde çok soğuk oluyor dayananmak çok zor dedi rehberimiz. Pilanesberg çok büyük bir park ama anladığım kadarıyla hayvan sayıları çok fazla değil. Örneğin yaşayan sadece bir tane çita varmış. O bir tane çitaya denk gelmek büyük şans. Tabi safari arabası ile gezdiğimiz için rüzgardan ve soğuktan başımızın gözümüzün ne kadar ağrıdığını hatırlatmama gerek yok. Biz bir tane hippopotamın kulağını, bir tane gergedan, bir tane zürafa, üç tane fil bir miktar impela ve zebra gördük. Bir de çook uzaktan timsah gördük diyebiliriz.

Zebralar

Anne fil ve iki yavrusu

Numunelik zürafa (Eğer görebilirseniz:))

İmpalalar

Etrafta hiç aslan göremeyince ertesi gün aslan parkına gitmeye karar verdik. Aslan parkı denilen yer bir grup yırtıcı hayvanın olduğu hayvanat bahçesi esasında. Bütün kediler vardı. Hatta Afrika'da hiç olmamasına rağmen kaplanda getirmişler. Rehberimizin söylediğine göre bir tarafınızda leopar öteki, tarafınızda kaplan varsa leopara doğru koşmanız gerekitmiş çünkü leopar eğer ki çok yaşlı ve avlanamayacak durumda değilse insana saldırmazmış. İnsanların ona zarar verdiğini bilirmiş. Oysa kaplanla kedigillerin en büyüğü olduğu için böyle bir şey yaşamazmış. Bir erkek aslan günde 20-40 kez arası çiftleşmek istermiş ve biz oradayken bunu da gördük. Evet sapık gibi izledik bir de. Sanki ne farklı olacaksa:) Parktaki aslanların çoğunluğu beyazdı. Bu aslan türü koruma altına alınmış doğada yoklarmış. Aslanlar diğer kedilere göre çok yavaş oldukları için tek şanları gizlenmek oysaki beyaz aslanlar renkleri yüzünden farkediliyorlar ve aç kalıyorlarmış.Yırtıcılar içinde en iyi anne babalığı sırtlanlar yaparmış.

Kaplan

Aslan

Çok şakacılar

Son yaptığımız etkinlik ise fil sevmeye gitmekti. Bir parkta eğitilmiş filleri sevebiliyorsunuz, besleyebiliyorsunuz. Fil yaklaşık 5 tonluk bir hayvan. Ama hayvanlar resmen ingilizce öğrenmişler. Trunk up dediğiniz zaman hortumunu kaldırıyor ve böylece yemi ağzına koyabiliyorsunuz. Ama bunun için elinizi filin ağzına sokmanız gerekiyo. Bundan korkabilirsiniz, bu yüznde de yemi yere atarsanız da hortumları ile toplayıp yiyebiliyorlar. Derileri muşamba gibi, çok sert. Üstelik üstünde seyrekte olsa kıllar var onlar da plastik fırça gibi. Yavru filler bile kırış kırışlar. Resmen fosil doğuyor hayvanlar. Fillerden birisi biraz afacandı. Hortumunu oraya buraya salladığı için ben tedirgin oldum. Benim tedirgin olduğumu anladı galiba hayvan ve geri çekildi. Ben bulunduğum yerden ayrılana kadar da geri gelmedi. Düşünülenin aksine yavru filler henüz eğitim almadıkları için daha tehlikelilermiş. Rehberimiz size vurursa yerden kalkamazsınız dedi.

Evcil fil!

Afrika'ya giderken en büyük endişemiz ne yiyeceğimizdi. Biliyorsunuz İspanya'da falan çok sorun çekmiştik ama burda hiç sorun yaşamadık diyebilirim. Bir kere domuz yemiyorlar, etleri inanılmaz lezzetli. Hep ızgara et bulunabiliyor. Bugüne kadar yediğim en lezzetli ananasları da gene orada yedim. Zaten en meşhur tatlıları vezir parmağı. Bu yüzden de yemek konusunda neredeyse hiç sıkıntı çekmedik.

Açıkçası sadece turistik amaç güdülerek yaratılmış bir yer olan Sun City bende herhangi bir iz bırakmadı. Sadece hayvanları gördüğüm için mutluyum. Yarın yetiştirebilirsem Cape Town yazısı yazacağım. Orda gerçek Afrika ile ilgili görüşlerime bolca yer vereceğimi düşünüyorum.

NOT: Fotoğraflara tıklarsanız büyürler

Ölüleri Gömün

2011-02-06T14:08:00.000+02:00

Ayağa kalkmak için neden ölmeyi bekledin?

Önceki sene tiyatroya çok sık gitmiştim. Hem benim için bilet alan bir arkadaşımın da teşvikiyle, hem de kendi çabalarımla. Geçen sene ve bu sene ise aynı performansı gösteremedim ne yazık ki. Neyse ki en azından bir tane oyun izleyebildim, ve daha sezonun bitmesine de çok var.

Geçtiğimiz çarşamba annemlerin de İstanbul'a gelmesini fırsat bilerek hep beraber Devlet Tiyatroları tarafından sahnelenen, Irwin Shaw'ın Ölüleri Gömün adlı oyununu izledik.

Oyun olasılıkla Vietnam Savaşı zamanında geçiyor, bu noktadan emin olamadım. Savaş sırasında ölen 6 asker in gömülmeyi reddetmesi üzerinde askeri birlikte ve ABD'de olanlar üzerine odaklanılıyor.

Öncelikle askerlerin ölü olup gömülmeyi reddedip reddedemeyeceği üzerine tartışmalar sürerken, ilerleyen sahnelerde artık onları gömülmeye nasıl ikna edeceklerini tartışıyorlar. Bulunan çözüm ise bu askerlerin kadınlarının askerleri gömülmeye ikna edebileceği yönünde oluyor. 6 asker için 6 kadın. Anne, sevgili, eş, kız kardeş.

Oyun boyunca çok ağır bir savaş karşıtı söylemle karşı karşıya olduğumuzu söyleyemeyeceğim. Evet bir karşıtlık var, ama suratınıza çaat diye çarpmadan önce etrafında dolandırıyor. Sonra öyle bir noktadan vuruyor ki suratınıza Allahım ne oldu böyle diyorsunuz. Bir taraftan da biraz kadın düşmanı bir tavır da yok değil sanki. Kadın karakterler fahişeler, oğlunun ölüşünü kabul eden anneler ve eşler, havai bir kaç sevgili etrafında şekillenmiş ne yazık ki. Elle tutulan tek kadın karakter, oh be sonunda dedirten bir Martha Webster var sadece.

ABD'nin savaş stratejilerinin her zaman para ve din üzerine kurulduğunu çok net göstermesi yönünden ilginç bir oyundu.

Biraz da dekor ve oyunculuklar hakkında gevezelik yapayım diyorum. Gerilimli bir tiyatro oyunu mümkün müdür sorusunun cevabı kesinlikle bu oyun diyebilirim. Dekor inanılmaz başarılı bir şekilde oluşturulmuş. Bütün oyun savaşta geçiyor. Ve hani Vietnam Savaşı ile ilgili görselleri düşünün, hepsinde bir siyah beyaz oluşumlar vardır. Irak Savaşı mesela daha sarımtrak tonlarda. İşte dekorda da bu gerçeklik üzerine kurulmuş, siyah beyaz görüntüler var. Beni rahatsız eden bir nokta ise aşırı sis kullanımıydı.Toz toprak hissini yaratmak için oyunu bir sis bulutunun altında oynuyorlar. Oyuncular buna her gün hergün nasıl katlanabiliyorlar bilmiyorum ama izleyici için bile zorlayıcıydı. Oyunu çok ön sıralardan izlememekte fayda var diye düşünüyorum. Ayrıca bu sis yüzünden oyunculuklardan da tam olarak emin olamıyorsunuz, çünkü herkes bir siluetten ibaretmiş gibi görünüyor. Bu da mimiklerin kaybolmasına neden oluyor. Gene de Musa Uzunlar ve Civan Canova muhteşemlerdi diyebilirim.

Ölüleri Gömün sonuç oalrak iyi bir performans gösteren, bence kaçırılmaması gereken bir oyun.

Hikayeler anlatıldı

2011-01-09T21:58:00.000+02:00

Merhaba;

Anlatılacak hikayeleriniz var değil mi? Şimdilerde nişanlar var, sonra da düğünleriniz yaklaşacak. Belki de bebeğinizin fotoğraflarının çekilmesini istiyorsunuz, Belki de sadece özel bir günün fotoğraflanmasını istiyorsunuz. Çünkü günler geçiyor, anılar bile zamanla unutuluyor. Sonra fotoğraflara bakıyorsunuz, unutulan anıları yavaş yavaş hatırlıyorsunuz.

Öyleyse bu hikayelerinize beni de dahil edin. Hikayelerinizi beraber anlatalım.

İletişim için: sezenyl@gmail.com

http://sezenyildirim.blogspot.com/2008/12/dn-dn-dn.html

YENİ YIL

2010-12-31T10:24:00.001+02:00

Merhaba;

2010 çok ilginç bir sene oldu benim için. Herşeyden önce iki kere yurtdışına çıktım, ki bu benim hayattaki en büyük mutluluklarımdan birisi. Hani Evliya Çelebi karşısına çıkan Hızır Peygambere şefahat ya resulallah diyeceğine, karıştırıp seyahat ya resulallah demiş ya, benimki de o hesap işte. Seyahat seyahat seyahat. Üstelik evlendim, çok mutlu da oldum. Ama ne yazık ki bu senenin son bir ayını ve özellikle de son haftasını çok çok kötü geçirdim. Yılbaşından sonra belki yazarım. Sizler için sokağa çıkıp bir yılbaşı fotoğrafı bile çekemedim, internetten paylaşıyorum kusura bakmazsanız.

Yeni yılınızın sağlık, mutluluk ve huzur içinde hep sevdiklerinizle beraber geçmesini dilerim. Umarım 2010'un sizlerden esirgediği birşeyler varsa 2011 esirgemez.

İyi eğlenceler ve iyi yıllar.

Fotoğraf kaynak: http://think0.deviantart.com/art/Christmas-Tree-105261660?q=boost:popular+christmas+tree&qo=86

Kış Geliyor

2010-12-10T14:07:00.000+02:00

Bütün gün yağmur, fırtına. Akşama kar gelecek diyorlar. Ben evde ders çalışmakla meşgulüm. Annem kar yağdı bize diye telefon açtı. Balkona çıktım, bu güzelliği gördüm. Siz de görün istedim. Fotoğrafa da çok zaman ayıramadım, kafam bir dünya. Yılbaşından sonra herşey düzene oturacak umarım.

Bu arada şu çalıyordu:

http://fizy.com/#s/1249yc

Balayı Günlükleri- Cadiz

2010-11-16T00:20:00.001+02:00

Merhaba;

Bu yazıda neden fotoğraf yok merak ediyorsunuz sanırım. Sebebi şimdi okuyacağınız biraz uzun yazıda. En son sizinle Granada'yı gezmiştik, ve uzun da bir süre yazılara ara vermiştik. Yazmak değil ama fotoğrafları işlemek zor geliyordu, çünkü o kadar uzun saatler bilgisayarın karşısında oturacak kadar çok zamanım yoktu, ki hala yok ama önümüzdeki bayram tatili nedeniyle bugün azıcık tembel oldum ben. Yoksa ev işleri, okul işleri bir yandan da yeterlik derken pek zamanım kalmıyor gerçekten de.

En son Granada'dan yola çıkmıştık. Hedefimiz ise Cadiz. Okyanus kenarında iki gün geçireceğiz ve okyanusta yüzeceğiz. Avrupa'nın en eski yerleşim yeri olan küçücük şehirde iki gün sadece plajda geçecek. Aklımızdaki düşünce bu. Cadiz'e giden otobüs Sevilla'dan geçiyor.. Granada- Cadiz arası aşağı yukarı 4 saat sürüyor. Şimdi burada yaşadıklarımız biraz bizim şaşkınlığımız ama, biraz da İspanyolların acayipliği. Neyse. Biz Google Maps'ten ve TripAdvisor'dan kalacağımız otelin yerine baktık, ki, esasında bu baya doğal çünkü adresleri anlamak zor olsa da şekilleri kavramak o kadar da zor olmuyor. Mediterrano Otel Cadiz'de deniz kenarında görünüyordu haritalarda. Stadyumu geçince otobüs terminaline kadar gitmeden otobüsten indik, ki elimizdeki haritalara göre de zaten stadyumun hemen karşısındaki aradan sahile inince otel orada olacaktı.Stadyumu geçince hastanenin önünde otobüsten indik ve biraz geriye yürüdük. Çevremize bakındık ama oteli göremedik bir türlü. Uğur beni valizlerle bırakıp biraz etrafı incelemeye gitti. Bu arada otele telefon ettik, adam diyor ki sahilde sarı şemsiyelerin arkasındayız. Uğur diyor sarı şemsiye yok. Stadyumun tam karşısındaki aradan gireceksizin. Tamam girdik. Etrafınızda ne var, Hong Kong lokantası. Tamam onun tam arkasındayız. Hayır değilsiniz.İşte bu noktada Uğur biraz etrafa bakınayım birilerine sorayım da öyle geleyim dedi. Yaklaşık yarım saat sonra küfrederek geldi. Kimse mi İngilizce konuşmaz bu memlekette diye. Dedim sen biraz bekle, bir de ben bakayım. Bu arada aklıma da şöyle birşey geliyor. Vİyana'da bir apartmanın bir katında olan oteller vardı mesela bu da belki öyle birşeydir diyorum. Bir müdde etrafta dolandım ama bulamadım. En sonunda bir pastaneye girdim. İngilizce konuşan kimse var mı dedim. Bana bir çocuğu gösterdiler. Otel Mediterrano'yu arıyorum dedim. Bilemediler. Öyle manasız ki, otelin çevresindeyim ama kimse bilmiyor falan. Neyse bir müdde konuşmaya çalıştık, baktık olmadı. Arada çok hızlı konuşuyorsunuz ben çok zor anlıyorum dedi çocuk, ki bu benim için bir gurur meselesi oldu:) En sonunda aklıma adresi göstermek geldi. Adres şöyle birşey: La Linea de la Concepcion. Adresi görünce aaaa La linea, ama orası burda değil ki otobüse binmelisiniz siz dediler. Allah Allah dedim. Yürürüz belki neden otobüse binelim falan dedim. Yürüyemezsiniz orası buraya 50 kilometre dediler. Ben afalladım, kaç numaralı otobüse bineceğim dedim. Numarası yok, hastanenin önünden La Linea otobüsüne binin dediler. Peki deyip çıktım. Bir yandan da söylediklerine çok güvenemedim. Uğur'a söyledim. Bu arada açlıktan neredeyse ölmek üzereydik, zor bin bela kendimizi bir Burger King'e attık. Zaten yavaş yavaş siesta zamanı geliyordu, bütün dükkanlar kapanmaya başladı. Yemek iyip bir tur daha attık etrafta ama otele benzer birşey yoktu. Üstüne bir de Uğur'un kontörü bitti. Alabileceğimiz bir Vodafone bayii de bulamadık, hepsi siestaya gitmiş. Turist information'a gidelim belki birileri vardır dedik umutsuzca. Hastanenin önüne gelince ben dedim ki şu oteli bir de ben arayayım. Oteli ankesörlü telefondan aradım. Adamla gerçekten de çok zorlanarak anlaştım ama bana dedi ki eğer hastanenin önündeyseniz, stadyumu da geçin, iki üç kilometre sonra otelimizi göreceksiniz. Peki taksiye binsem çok yazar mı dedim. Hayır çok yazmak 2-3 rueo birşey tutar dedi. Eyvallah dedik ve bir taksiye atladık. Taksiciye adresi gösterdim, adam buraya mı gideceksinzi burası 50 kilometre dedi ve bize fiyat tarifesini çıkardı. Tarifede La Linea-Cadiz arası tam 150 euro yazıyordu. Ama hala o kadar eminiz ki kendimizden, oteli aradık, resepsiyonla taksiciyi konuşturduk. Konuşmayı tam oalrak anlamasam da aralarında geçen laflar müşteriye sizin La Linea'da olduğunuzu anlatamıyorum gibi birşeylerdi. Sonra taksici bize haritadan hem La Linea'yı, hem de bulunduğumuz yeri gösterdi, ki ben de size haritada işaretledim. Sonuç olarak resepsiyondaki adamın en sonunda aklına bana siz Cadiz merkezdeymişsiniz, biz La Linea'dayız, taksiyle gelin 150 euro diyor demek geldi. Ben de ama benim taksiye verecek 150 eurom yok bana alternatif bir yol söyleyin dedim. O zaman hastanenin önünden otobüse binin dedi. Avrupa'nın her yerinde böyle mi bilmiyorum ama İspanya'da taksiler mesafe bazında değil süre bazında ücretlendiriliyor. Biz takside sadece 20 metre falan gittik, ama ne yazık ki bu 3 euro gibi birşeyler tuttu. Elimizde 2 küsür euro bozuk para ve 200 euro tam para vardı. Uğur taksiciye ya bunu al ya bunu dedi, adam 200 euroyu aldı, bozdu. Adamın cebinde de 205 euro falan varmış, 5 eurom kaldı diye de trip attı bize bir güzel. sonuç olarak saat 2.5 civarında indiğimiz Cadiz'de, otobüsten indiğimiz yerden sadece 20 metre ilerdeydik ve saat 5e geliyordu.

Biz gitmeden otellerin parasını ödemiştik, ki bu yapılabilecek en büyük hataymış, bulamadığımız otelin ücretini geri alamadık. Bu sırada yağmur yağmaya başladı. Sokak ortasında kalakaldık. Uğur kuzenine telefon etti, otelleri onların turizm acentası aracılığıyla ayarlamıştık. Bende çevredeki otellere yer sormaya gittim. La Linea'ya gitmemeye kesin karar verdik, ki orası okyanus kıyısında değil, Akdeniz kıyısındaymış zaten. Ama anladım ki Cadiz Avrupa'nın pahalı şehirlerinden birisi. İki kişi bir gece konaklamak 170 euro civarında tutuyor, işin enteresan yanı otellerde yer yok. Nasılsa burdan sonra Sevilla'ya gidecektik, bari, oraya gidelim bugün rezil olduk orda dinleniriz dedik.Uğur Sevilla'daki oteli aradı yerleri olup olmadığını öğrenebilmek için. Önce biz oraya iki gün sonra ulaşacağız rezervasyonumuz var, ama eğer yeriniz varsa buünden gelmek istiyoruz dedi. Doğru dürüst İngilizce anlamayan insanlar için ne kadar karmaşık bir cümle düşünesenize. Birkaç dakika boyunca iki gün erken geleceğimiz anlatmaya çalıştı. Karşı tarafa verdiği cevaplar çok komikti, hayır bugün geleceğim ve iki gün daha kalmak istiyorum. Hayır iki gün uzatmak istemiyorum, iki gün erken geleceğim, üç kişi değiliz hayır iki kişiyiz. İsmim Uğur. U-Ğ-U-R. Baktı ki böyle anlatamıyor derdini, bu gece gelmek istiyorum yeriniz var mı dedi. Karşı taraftan olumlu cevap alınca da rezervasyon için ismini verdi. U for unicorn, G for Germany, U for unicorn, R for Romeo diye.İçimden ne zor kodlama ya unicornu nasıl anlasın adam dedim. Esasında orjinali uniformmuş, Uğur'un da aklına gelmemiş ve bu uluslararası bir kodlamaymış, herkes bilirmiş. Neyse karşı taraf rezervasyonunuz yapıldı diyince Onur'u (Uğur'un abisi) aradık ve tren saatlerini öğrendik. İstasyona gittik. Bindiğimiz taksiciye Uğur train station please dedi, ve adam bizi anlamadı. Ben Estacion de Renfe dedim, iki dakika sonra istasyondaydık. Fransızca ve İtalyanca bilgim biraz işime yaradı da İspanyollarla bundan sonraki günlerde iletişime sadece ben geçtim. Uğur öylesine bunaldı ki adamlardan sezen hesabı istesene, şunun fiyatını sorsana falan demeye başlamıştı:p Neyse 18.30 treninde yer yok 19.30a binebilirsiniz dedi biletçi. Biraz dinlenelim dedi ve oturduk. Bir müddet sonra Uğur ekrandan trenlerin platformlarına bakmaya gitti. Gelince de ya bu trenin yanında birşeyler yazıyor ama hiç beğenmedim bir baksana dedi. Gidip baktım ama okuduğumu da anlamıyorum tabi ki. Jerez de la Frontera yazıyor bir tek onu biliyorum. Bir yer adı. Heralde durakları yazıyor ne bileyim dedim. Trene gittik, ama bu bir tren değildi, banliyö treniydi. Adamın birisine vagonumuzu sordum, önemli değil geçin oturun dedi. Fotoğraftan da gördüğünüz gibi bir banliyö treni ile yola çıktık.

Biraz şaşırdık ama neyse ne olacaksa olsun 2 saat sonra Sevilla'dayız dedik.

Tren Jerez'e varınca bir anda herkes trenden indi. Bir adama ne oluyor dedim. Otobüse binin dedi. Biz trenle gitmek istiyoruz dedim. Hayır otobüse binin dedi. Tren garının hemen yanındaki otobüs terminaline gittik, başka birisine Sevilla'ya gitmek istiyoruz dedim. 10 numaralı otobüse binin dedi. Peki aktarmalıymış demek ki dedik ama 10 numaralı otobüs yok ki etrafta. Herkes bir otobüse binmeye çalışıyor. İngilizce bildiklerini düşündüğüm iki genç insana Sevilla'ya gitmek istiyorum dedim. İngilizce tabi ki bilmiyorlardı ama onlar da Sevilla'ya gideceklermiş, 10 numaralı platforma gelen otobüse hep beraber bindik. Otobüs yola çıktı. Yolda bir yol ayrımına gelince, yollardan birisi Sevilla, ötekisi de başka bir yeri gösteriyor diyelim ki, otobüs hep başka bir yeri gösterene dönüyor, başka bir yol ayrımında tekrar, tekrar. Ben iyice paniklemeye başladım. Hani polise bile gitsem onlar da İngilizce konuşmayacaklar. Konsolosluğu falan aramayı düşünüyorum ama diyorum ki kendi kendime konsolosluk Madrid'de. En sonunda otobüs bizi in the middle of nowhere diye tabir edebileceğimiz bir kasaba istasyonunda bıraktı. İnsanlar indiler biz de indik. Bir anons 4 numaralı yoldaki tren Sevilla'ya gidecek dedi. Trene bindik ama trende Cadiz yazıyor. Bir yerlere oturduk, bir yandan da ama burda Cadiz yazıyor diyoruz. Bu arada saat 9 falan oldu, ki esasında Cadiz-Sevilla arası toplamda 2 saat sürüyor. Tren birkaç durak gittikten sonra destinasyon Sevilla olarak değişti de rahat bir nefes aldık. Sonuç olarak gece 11 gibi Sevilla'ya indik. Neyse ki otelimiz istasyona çok yakınmış, taksici hemen buldu. Otelde de çok komik birşeyle karşılaştık. Rezervasyon formumuz da Romeo from Germany yazıyordu. Uğur resepsiyon görevlisine bu heralde biziz ama ben Romeo değilim dedi. Adam bana dönüp heralde siz de Juliet değilsiniz bu durumda dedi. Neyse ki unicorn park etmek ücrete dahil değil falan demediler:p O gece deliksiz bir uyku çektik ki ertesi gün Sevilla'da rahatça gezebilelim diye.

Merak etmeyin, Sevilla fotoğraflarını da yaptım, yazısı da bayramın ilerleyen günlerinde gelecek. Herkese sevdikleri ile beraber geçirecekleri mutlu bayramlar dileğiyle:)

Bu arada Türkiye'ye dününce aklımıza geldi haritadan La Linea'ya detaylı olarak bakmak ama gerçekten de La Linea'da da bir stadyumun hemen ilerisinde bir hastane varmış, ve otel gerçekten de stadyumun biraz ilerisinde bir sokaktaymış

10.11.1938

2010-11-10T11:07:00.002+02:00

Bu fotoğraf çok beğendiğim fotoğraflarındandır Atatürk'ün.

Atatürk'e ne kadar çok şey borçlu olduğumuzu tekrar tekrar düşünmeliyiz.

Balayı Günlükleri-Granada

2010-09-18T18:26:00.004+03:00

Merhaba;

Biraz aradan sonra balayı günlüklerinde devam ediyoruz. Bir sonraki durağımız Granada. Valencia'dan Granada'ya trenle gitmeye karar verdik. Yolculuktan önceki gece istasyona gittik, bileti sadece yolculuk gününde sattıklarını söylediler. Esasında bilet kalmaz ki diye konuştuk aramızda ama bir bildikleri vardır dedik. Gerçekten de bir bildikleri varmış, bilet kalmamıştı. İnternetten alsak nasıl basacağımızı bilemedik, ve tabi ki kimseye soramadık çünkü İspanyolca bilmiyoruz. Valencia tren istasyonundaki makinalar internetten alınan biletleri basıyormuş esasen, ama sadece İspanyolca oldukları için anlayamadık.

Saat 9 gibi istasyondaydık, tren 11deydi. Terminale gittik, otobüs saat 1.5 dolaylarındaydı. Yani yaklaşık 4 saaatimiz zaten ziyan oldu. Valencia-Granada arası trenle 8, otobüsle ise 10 saat sürüyor. Bu da zaten bütün günümüzün yolda geçeceği anlamına geliyor ne yazık ki.Otobüs gerçekten de bütün doğu İspanya'yı dolanarak, köylerin her birine uğrayarak ilerledi. Yolun bir yerinde tam arka koltuğumuza üç tane İspanyol kırosu oturdu. Adamlar yaklaşşık 6 saat boyunca yüksek sesle video izlediler, izledikleri videoların içinde porno da vardı. Leş gibi de kokuyorlardı. Yani arkamızdaki kalabalık esasında katlanılmazdı. Balayı gezisinde 10 saatlik otobüs yolculuğu gerçekten can sıkıcı oluyormuş. Gece geç saatlerde otelimize ulaşabildik. Çok yorgun ve açtık. Otelin yakınlarında birşeyler atıştırıp yattık. Ertesi gün planımız tabi ki Alhambra sarayına gitmekti.

Granada zaten çok küçük bir yer. Artık iyice güneye indiğimiz için gerçekten de Ağustos ayının tatil ayı olduğunu görebiliyorduk. Neredeyse bütün dükkanlar kapalı, açık olanların ise uzuuun siesta saatleri var. Şehir merkezinde bir katedral var, biz sadece etrafında gezindik, zaten çok zaman kaybetmeden saraya gitmek istiyorduk. Bir otobüsle saraya ulaşılabiliyor. Giriş için bir kuyruk vardı, biz de sıraya girdik. Bir ara tam olarak ne dediğini anlayamadığım bir anons duydum. Sanki biletlerin bittiğinden falan bahsetti ama tam olarak duyamadık. Ve sıra bize geldiğinde anladık ki o gün için sarayı gezme biletleri bitmişti. Sadece bahçelerini gezebiliyorduk. Sarayın içine rehber eşliğinde aldıkları için biletler tükenebiliyor, o yüzden erken davranmak lazım. Bir de gişeden sonra koydukları otomatik bilet makinaları varmış, biz sıraya gireceğimize biletimizi ordan alsak sarayın içine gezebilecektik ama ne yazık ki makinaları gişeye ulaşmadan göremiyorsunuz.

Alhambra Sarayı tam bir Arap mimarisi. Ve bir taraftan da Arapların en çok özlemini duydukları şeyi gösteriyor: Su. Sarayın içini gezemediğim için yorum yapamam tabii ama bahçeler öylesine güzeldi ki. Sarayı kullananların huzur duymaları istenmiş belli ki. Hem bahçeler çok güzel, hem de havuzlar.

Sokaklar boyunca akan ufak nehirler var. Sıcakta dayanamadım, ayakkabılarımı çıkarıp sulardan yürüdüm.

Granada'da yapılacak çok birşey yok zaten. En fazla iki gece kalmanız yeterli olacaktır. Yemek olarak acayip dönerlerden bolca bulabilirsiniz. Granada bira ile beraber tapa ikram edilen bir yer olarak geçiyor ama tapadan kasıt sadece domuz eti olduğu için bize hiç hitap etmedi.

İspanya'da hiç flamenko izlemediğimiz için hayıflanıp duruyorduk. Sarayın bahçesinde yapılan bir gösteriye gitmeye karar verdik. Kişi başı 20 € birazcık pahalı gelmişti ama dediğim gibi Granada'da para harcayabileceğiniz birşey de olmadığı için gidelim bari dedik. Pazartesi günleri 20 €'a iki bilet alınabildiğini görünce daha memnun olduk tabi ki. Ballet Flamenco De Andalucia'nın Poema del Cante Jondo isimli oyununu izledik. Söylemeliyim ki çok etkileyici bir gösteriydi. Üstelik biz 1.5 saatlik bir gösteri izlediğimiz için Flamenko'ya doyduk. Biraz soğuk bir geceydi. Çok üşüdük.

Granada'nın anladığım kadarıyla bir eski şehir, bir de yeni şehir kısımları vardı. Bizim otelimiz yeni kısmında kalıyordu sanki. Ama eski şehir diye adlandırdığım, tam sarayın karşısında kalan yerler Arap esintileri taşıyordu. Asma bahçeler, avlular, sedir ağaçları... Keşke öbür tarafta kalsaymışız dedim ama biz bilmiyorduk.

Bir sonraki durağımız çok maceralı Cadiz. Beklemede kalın:)

Balayı Günlükleri-Valencia

2010-09-06T22:26:00.004+03:00

Balayımızın ikinci durağı Valencia'ydı. Valencia Barcelona'ya otobüsle 4 saat mesafede bir şehir. İnternetten okuduğumuz kadarıyla gece hayatı süper. Büyük bir heyecanla yola koyuluyoruz. Avrupa'da Google maps çalıştığı için, Barcelona'daki rezillikleri çekmeyeceğiz. Ve ancak Barcelona'dan ayrılırken Uğur valizinin çekçek kısmını kırdığı için bir miktar üzüleceğimiz kesin. Valencia'da kalacağımız otel NH Cuidad Valencia. Uğur Türkiye'de harita üzerinden seçmiş ve sahile yakın olmasını istemiş. Zaten amacımız denize girmek. Otele ulaşmak içinse otogardan metroya bineceğiz ve Ayora'da ineceğiz. Yolda rahatsızlandım, Valencia'ya indiğimizde ağrılar içindeydim. Yani tahammül sınırlarımın eşiğindeydim. Metrodan Ayora durağında indik. Ve Valencia maceramız başladı. Etraf çok sakindi ancak bu sakinlik pek tekin görünmüyordu. Gün ortası siesta zamanı heralde diye düşündük. Metro çıkışındaki haritadan gitmemiz gereken caddeyi bulmaya çalıştık ama ya caddede, ya durakta, ya haritada bir terslik vardı, olması gerektiği yerin tam tersini gösteriyordu. Gösterdiği yöne doğru gitmeye cesaret edemedik, etrafta Harlem'den çıkmış gelmiş zenciler vardı. Düşünüyorum da bu da ne kötü bir imaj. İnsanlar ister istemez zencileri görünce tedirgin oluyorlar. Amerikan filmlerinin mi etkisi, yoksa gerçekten de toplum dışına itildikleri için suç potansiyelleri yüksek diye kendimizi mi korumaya çalışıyoruz onu henüz çözümleyemedim. Neyse biraz yürüyüp ilerde soru sorulabilecek birisini bulursak sorarız dedik. Caddenin köşesine geldiğimizde bir manav gördük. Adama caddeyi ve oteli söyledik (caddenin ismini hatırlayamıyorum) Numarasını sordu bize, içeriye kafasını uzatıp İspanyolca birşeyler söyledi ve bize takip edin beni gelin dedi. Ama bunları öyle kolaylıkla anlatabildik sanmayın. Barcelona'dan çıktığınız anda zaten dil sorunu baş göstermeye başlıyor. Adamla yarı İngilizce, yarı İspanyolca, biraz da İtalyanca anlaştık. Nerelisiniz diye sordu. Türkiye dedik. Bu arada adam ellerini poposunun üstünde kavuşturmuş, tam bizim dedeler gibi yürüyor. Müslüman mısınız dedi. Evet dedik. Ben de Müslüman'ım, Pakistanlıyım. Tedirgin olmayın otelinizi buluruz dedi. Müslüman olmamızın bir faydası oldu mu, yoksa adam zaten her halukarda yardımcı olacak mıydı bilmiyorum. Ayora mahallesi bizi korkulara sürükleyen, bir taraftan zencilerin bir taraftan takkeli Pakistan'lıların çıktığı bir yer çıktı. Metro ile otelin arası çok uzak değilse de bize iki gecede bildiğimiz bütün duaları okuttu. Otelimiz fena değildi. Standart bir üç yıldızlı otel. Uğur sen biraz dinlen ben yiyecek birşeyler bakayım dedi ve dışarı çıktı. Ben biraz uyudum. Bu arada siesta zamanı da bitmişti, dükkanların bir kısmı açılmıştı. Ama Uğur geri döndüğünde Valencia'nın en büyük sürprizi ile karşılaştığımızı anladık: Haydarpaşa. Bizim deniz sandığımız yer ne yazık ki liman işletmesi çıkmıştı. İlk gün sadece akşam çıkabildik, şehirde küçük bir tur attık. Ufak bir kilise, Avrupa'da çok meşhur birmarket, çok şık bir emydan. Valenci'da gördüklerimiz bunlardan ibaretti. Kilisenin içini ve marketi akşam olduğu için göremedik. Karnımız tok olduğu için yemek de yemedik. Ancak o gün Uğur'un doğum günü olduğu için meydandaki kafelerden birinde bir litre sangria içtik. Ertesi gün şu plajları görelim dedik. Plajlara otelimizden bir saate yakın yürüdük. Ama hep deniz kenarından yürünüyor. Ayrıca sahilde Amerika Cup için yarışan yelkenli takımlarının showroomları vardı. Yani biraz sıcak olan havayı düşünmezsek keyifli bir yürüyüştü. Liman boyunca şık kafeler sıralanmıştı ama onlar bile son derece boştu. Günün geri kalanında Valencia'da ilgi çekici yapılarda olsun diye yapıldıklarından neredeyse emin olduğum bir komplekste geçirdik. Binalar yukarıda da fotoğraflarını gördüğünüz gibi Star Trek'ten fırlamış gibiydiler. Bir tanesi Güzel Sanatlar Fakültesi'ydi, açık değildi. Hemisphere isimli bina isminden de anlaşıldığı gibi bir yarı küre şeklinde yere oturtulmuştu. İçinde bir sinema salonu vardı. IMAX teknolojisi, 3 boyut diye girdik. Hatta üç boyutlu diye dinazorlarla ilgili filme girmek istedik. İçeri girdiğimizde birkaç farklı noktada projektörler görünce iyice heyecanladık ama film başlayınca bunun tam bir hayal kırıklığı olduğunu gördük. Yarı küreye yansıtılan, dinazorlarla ilgili iki boyutlu 45 dakikalık bir belgeseldi izlediğimiz sadece. Ve ben izleyemedim bile. Öncesinde muhteşem bir akvaryum gezdiğimiz için çok yorulmuştum, Uyuyakalmışım. Bir ara ekranda bir adam "Hayatım boyunca paleontolog olmak istedim" dedi. "Sanırım hiç Friends izlememiş, Ross'u tanımıyor" diye düşündüm. Ancak itiraf etmeliyim ki akvaryum muhteşemdi. Gerçekte hayvanların doğal ortamalrında koparılıp bir yerlerde sergilenmelerine karşıyım. Ama akvaryum öylesine büyüktü ki hayvanlar okyanusta olmadıklarının farkındalar mı bundan emin değilim.Kompleks saat 9a kadar açıktı. Filmden çıktığımızda ise neredeyse 8 olmuştu. Bilim Müzesi kısmına çok az zaman ayırabildik ama Santral İstanbul'daki oyuncaklardan çok farklı değillerdi. İki tane mühendis için muhteşem bir bilim değildi yani.

İkinci akşam yemeğimizi önceki gün görüdğümüz bir balıkçıda yedik. İsmi yanlış hatırlamıyorsam Sardalye idi. Yemekler çok iyi değildi, en azından ben salatamı beğenmedim. Çok temiz de değildi , ki bu İspanya'nın genelinde hakim bir durum. Ama ortam güzeldi, katedrale yakındı. İkinci günde katedralin içini gezemedik biz bu arada.

Ertesi gün doğrultumuz Granada idi. Otobüs bileti ile tren bileti neredeyse birbirine eşit olduğu için trenle gidelim dedik. İstasyonda bu bileti ancak yarın sabah alabilirsiniz dediler. İstasyonda çeşitli makinalar var bilet almak için ama hiçbirinin İngilizcesi yok. Anlaşmak imkansız. Bu makinalar meğer internetten aldığınız biletleri bazmak için kullanılıyorlarmış. Ama tabii anlayamadığımız için biz kullanamadık. Ertesi gün 9 gibi istasyondaydık ki trende 11deydi. Bilet bitti dediler. Otogara gittik ama orada da 4 saat falan otobüs beklemek zorunda kaldık.

Valencia'da metrolar gittiğiniz yere kadar ücretlendiriliyor o yüzden de bilet alırken nereye gittiğinizi soruyorlar. Ama bunu da İngilizce soramadıkları için iletişimle ilgili sorunlar yaşamayın. Uğur havaalanına giderken adama English please dedi. Adam No English dedi mesela. Neyse ki arkadan koştum da imdadına yetiştim:)

5 tane fotoğraf koyduğum düşünülürse Valecia'da gerçekten de yapacak çok birşey bulamadık biz. Fotoğraf bile çekemedik. Denize girmediğiniz zaman 2 gece bile fazla, 1 günde bitecek bir şehir. Akşamları sokaklar çok boş, hatta bazı sokaklarda tedirgin olabilirsiniz.

Bir sonraki durağımız Granada.

Hepinize şimdiden iyi bayramlar ve iyi tatiller.

Balayı Günlükleri- Barcelona-II

2010-08-30T23:03:00.002+03:00

Balayı Günlükleri- Barcelona-I

2010-08-30T22:58:00.003+03:00

Balayı Günlükleri- Barcelona-III

2010-08-30T22:40:00.005+03:00

Aylardan sonra tekrar merhaba;

Şimdi bazılarınızn bildiği gibi ben evlendim. Evlilik demek koşuşturma demek, ki koşuşturmalarımın çoğunu sizlerle şuradan paylaşmış, ve en son bir düğün yazısı ile de son noktayı koymuştum. Düğünden sonra bu blogu ilgilendiren kısım ise tabi ki balayı gezisi oldu: Büyük İspanya Turu. Büyük çünkü neredeyse bütün Doğu İspanya'yı gezdik. Barcelona-Valencia-Granada-Cadiz-Sevilla. Çok fazla fotoğraf, çok fazla yazılacak şey var. O yüzden de bölümlere ayırmaya karar verdim. Kemerlerinizi bağlayın, ilk durağımız Barcelona:

Biz düğünden bir gün sonra hemen balayına çıktık. Düğünün ertesi günü yorgun argın eve gelip, valizleri toplayıp sonra da gece abes bir saatte uçağa binmek kolay olmadı tabi ki. Ayrıca biz Türkiye'den ayrılırken Google Maps hala çalışmıyordu, bir türlü de çalıştıramadık. Sonuç olarak Barcelona'da kalacağımız otelin sadece adresi vardı elimizde. Hotel Amrey Diagonal: Diagonal Caddesi 161-163. Peki dedik orda bir yolunu buluruz. Bu arada İphone uygulaması metro son derece yararlı. Tek sıkıntı hangi duraktan binip ineceğine karar verebilmek. Biz Diagonal durağında inmek için öncelikle havaalanından RENFE'ye bindik. Barna -Sants istasyonunda da metroya aktarma yaparak Diagonal durağında indik veeeee... İşte ikinci hata. Ne birinci hatayı söylemedim mi? Birinci hata tabi ki araba kiralamamaktı. Hem otobüs biletlerinin bu kadar pahalı olacağını tahmin etmemiştik, hem de uzun mesafelerde hiç bilmediğimiz bir ülkede nasıl araba kullanacağımızdan emin değildik. Biz Valencia-MAdrid otobüs biletine baktık. 20 € civarındaydı. sakın kanmayın, diğer mesafeler çok pahalı. 10 günlük araba kiralama 300 €tutuyordu, biz de 250 € civarında otobüs bileti ödedik. Her neyse ikinci hataya gelelim: Biz Diagonal durağında değil, Glories’t inmliymişiz, ancak bunu anca oraya gidinceee anlayabiliyorsunuz ne yazık ki. Otelimiz 161 numarada, metro çıkışı 500. Biraz yürüdük ama olacak gibi değil ki. Uğur’a yürümeyi mi düşünüyorsun bu mesafeyi dedim. Bn yürümeyi düşünüyorum dedi. Ben hiç düşünmüyorum taksiye bineceğim dedim. Onun korkusu da taksicilerin İstanbul’daki gibi turist kazıklamasıydı ama neyse ki kimse bizi kazıklamaya çalışmadı. Otele kazasız belasız ulaştık. Mesaf yürünemeyecek gibi değilmiş ancak valizlerle imkansızdı. Bu arada Barcelona metrosunda iniş yönünde hiç yürüyen merdiven yok duraklarda. Asansör de çok az durakta var. Bu kadar turistik bir şehirde çok acayip. Turizmden de ötesi, engelli vatandaşlarını düşünmüşler, her kaldırım, her otobüs onlara göre düzenlenmiş, ama metro çok zor gerçekten de. Sonuç olarak otelimize çok yakın bir metro istasyonu varmış, ismi Glories. Orayı kullanmayı öğrendik. Barcelona’da 10luk metro biletleri ucuza geliyor. Nerdeyse tek biletin yarı fiyatına. Üstelik tek bir bileti iki kişide kullanabiliyorsunuz. İlk gün biraz dinlendikten sonra La Rambla’ya gittik. Amacımız sadece ufak bir şehir turu, çünkü önceki günkü yorgunluk, uçak falan derken pilimiz bitmiş. La Rambla İstiklal Caddesi gibi bir cadde. Metro’dan Plaça Catalunya’da iniyorsunuz, büyükçe bir meydanı geçip caddeye giriyorsunuz. Vatan Caddesi kadar geniş bir cadde düşünün. Trafiğe sadece iki şerit vermişler. Bir gidiş bir geliş. Devamı tamamen yayalara ayrılmış. Yolun ortasında çeşitli performanslar sergileniyordu. Mesela kendilerine kanatlar takmış, garip yaratıklara dönüşmüş insanlar, yok tabuttan çıkanlar falan. Her ne kadar Uğur bu sokak performanslarını çok beğendiyse de, ben biraz tımarhane kaçkını gibi göründüklerini düşünüyorum. Düşünsenize: Ne iş yapıyorsunuz? La Rambla’da tabuttan çıkıyorum:P Caddenin sonunda Colomb heykeline ve limana ulaşıyorsunuz. Eski liman denilen bu bölgeye pek çok hoş restaurant kurulmuş, yerler ahşaptan yapılmış, insanlar kitap okuyorlar, yürüyüş yapıyorlar çimenlere uzanıyorlar. Yani bir anlamda bir dinlenme mekanı oluşturulmuş şehrin ortasında. İlk gün çok yorgun olduğumuz için sadece ufak bir tur atmakla yetindik. Bir de sanırım Uğur’da da var aynı şey. Bir şehre ilk gittiğimde tedirgin oluyorum. Nereler tehlikelidir, nereler güvenlidir önce bir anlamak istiyorum.

İkinci gün dedik ki şu Bus Turistic otobüslerine binelim bir görelim bakalım şehirde neler varmış. Bu otobüslerin üç hattı var. Gün boyunca hepsine binip inebiliyorsunuz. Biz ilk olarak mavi hatta bindik ve Gaudi’nin b itmeyen katedrali Sagrada Familia’da indik. Ancak katedralde içeri giriş için çok uzun bir kuyruk olduğu için dedik ki biz buna yarın sabah erken gelelim. Sanki Ziraat Bankası’na gidiyoruzJ Türküz ya. İkinci durak Gaudi’nin eserlerinin olduğu Park Güell’di. Gaudi’nin meşhur kertenkelesi burda. Ancak turistik yerler çok çok kalabalık oluyorlar ne yazık ki. Fotoğraf açısından pek tatmin edici değildi. Sadece birbirimizin fotoğrafını çekebildik. Gaudi ise enteresan bir mimar. Kullandığı malzemelerin sonu yok sanki. Barcelona’nın üzerinden kocaman bir fırça ile geçmiş, nereye kafanızı çevirsniz ondan birşeyler görüyorsunuz. O zaman buradan çıkıp Camp Nou’ya gidelim dedik. İçeri girmeye de çok istekliydik. Ama kişi başı 17 € bilet parası açıkçası bizi biraz üzdü. İlerki günlerde başımıza neler gelecek bilemedik. Bir futbol stadyumuna da bu kadar para verilmez ki dedik. Ama futbol sevmeyen Uğur’un bile içinde kaldı biliyorum. Barcelona’nın mağazasını gezdik, çeşit çeşit formalara baktık. Bu üç durakla nerdeyse akşamı ettik ama para verdik ya, bütün hatları gezmemiz, en azından nerelere gittiklerini görmemiz lazım dedik ve ikinci hatta gçtik. İkinci hatta Plaça d’espanya gezilebilir diye düşündük. Ama akşam olduğu için bunu başka bir güne bırakalım dedik. Üçüncü hatsa sadece plajları geziyordu. Biz biraz düğün hazırlıkları nedeniyle cahil kaldık tabii İspanya’ya. Bildiğimiz bir paella var bir de sangria. Oysa bütün restarurantlarda Tapa diy birşy yazıyor. Girdik birisine. Fırlama tipli bir Japon garson geldi. Dedik ki biz bu Tapa nedir bilmiyoruz bize önerir misiniz? Olur dedi, patates yiyebilirsiniz, ya da paellayı önerebilirim. Ama bir kişi bir tabakla doymaz, genelde 5-6 tabak sipariş verirler. Biz fiyatlara bakıyoruz. 5 €’dan aşağıya Tapa yok. Bir de anlayamıyoruz neden 6 tabak yiyelim ki. Neyse dedik şu paelladan başlayalım, doymazsak yenisini isteriz. Küçücük bir tabakta, birkaç kaşık paella geldi. Üzerinde de karides olduğunu tahmin ettiğim duyargalı bir hayvan. Karidese çatal bıçakla daldık, ertesi gün gördüm ki insanlar onu emiyorlar ama yapamazdım zaten o ayrı. Doymadık tabi ki. Bu sefer madem İspanyol papatesi yiyelim dedik. Bir tabakta ondan istedik. Bildiğiniz patates kızartmasını yoğurtlu-mayonezli ve bol sarımsaklı bir sosla getiriyorlar. Bol sarımsam dediğim şeye dikkat edin, gözlerinizden çıkıyor sarımsak. Zaten İspanya’da soğan ve sarımsak her yemeğin vazgeçilmezi. Bir balayı çifti için hiç hoş değilJ Ayrıca orada içtiğim bir kadeh sangria beni bir çarptı, otele nasıl döndüm bilmiyorumJ

Üçüncü gün artık denize gitme zamanıdır dedik. Otelimizden 20 dakikalık bir yürüyüşle sahile inilebiliyor. Barcelona’da 7 tane plaj var. Hepsi yan yana. Bizim indiğimiz plajın önünde bir dalgakıran vardı. Dedim ki şu yandaki plaja geçelim bak orası tam açık deniz. Zaten plajları görüyoruz, hadi yürüyelim dedik. Plajda Uğur deniz doğru bakıyordu, ben de sahile. Sezen bu adam çıplak mı dedi. Evet ya adam çıplak dedim. O anda bir dumur yaşadık. Resmen filmlerdki gibi oldu, önce birbirimize sonra da plaja baktık ve bir an kalakaldık. Nerdeyse herkes çıplaktı. Eurotrip filmindeki çıplaklar kampı sahnesi ikimizinde gözlerinin önünden geçti. Ne geri dönebildik, ne ilerleyebildik. Benim esas endişelendiğim konu ise başka bir plajında böyle olma olasılığıydı. Mayolu girmenize birşey demiyorlar ama sonuçta kafamızı kaldırınca her tarafta çıplak insanlar görüyoruz, ki bu da hiç rahat bir durum değil. Yavaşça diğer plaja doğru kaçtıkJ Neyse ki orada sadece üstsüzler vardı. Şemsiyemiz olmadığı için plajda çok oyalanamadık. Öğlen güneşi gerçekten de yakıyordu. Bir de kimse doğru dürüst yüzmüyor. Deniz inanılmaz derin, iki adımda boyu geçiyor ama kimsenin yüzmemesi de çok entrsandı.

Dördüncü gün artık şu Sagrada Familia’ya gidelim dedik. Sabah erken kalktık, katedrale gittik. Sıra bir önceki günün üç katıydı. Tamam dedik akşam gelelim o zaman. O zaman Plaça d’Espanya’ya gidelim. Biz sandık ki bir Dolmabahçe Sarayı gibi saray göreceğiz. Ancak sarayın içine çeşitli dönem eserlerini sergilendiği bir müze kurmuşlar. Açıkçası pek müze görmek istemiyordu canım. Uğur’da hiç istemedi. Biz ancak sarayın önünde birkaç fotoğraf çektirdik. Teleferiğe binip Montjuic’e gittik. Montjuic’te bir kale var sadece, ve çok ilginç birşeyler de yok. Ama teleferiğ binmek, oradan da fünikülere binmek değişikti. Barcelona’yı havalardan süzülerek gördükJ Akşam hava kapamaya başladı. Biz Sagrada Familia’ya gittik. Başka katedraller genelde aynı tarz yapılmalarına rağmen Sagrada Familia gerçekten çok farklı. Gaudi’nin ömrü katedrali bitirmeye yetmemiş, Barcelona’lılar bitirmeye çalışıyorlar. 12 tane kulesi olması gerekiyor, ancak 4 tanesi yapılmış. İçeride de yapılması gereken çok iş olduğu belli. Ancak şöyle entrsan birşey var. Gaudi’ye siz bu işi bitiremeyeceksiniz demişler. O da benim bitirmem önemli değil, benden sonra birileri gelir, farklı birşeyler katar demiş. Yani o zaten böyle birşyi bekliyormuş gibi hissettim ben. Asansörle kulelerden ikisine çıkılabiliyor. Biz birisine çıktık. Barcelona’yı tepelerden gördük, merdivenlerle aşağıya indik. 400 tane sarmal merdiven. Akşam hava kararmaya başlamıştı biraz zor oldu. Ama klostrofobisi olmayanlara tavsiye edebilirim. Çıkışta deli gibi yağmur yağıyordu, müzeyi üstümüze kapattılar. Barcelona’da da ıslanmadık demedik.

Barcelona ile ilgili birkaç not düşeyim. İspanyolca veya Katalonca bilmeniz hayatınızı kolaylaştırır ama İngilizce de konuşulabiliyor.

Metro ağları çok gelişmiş, herhangi bir güvenlik sorununa da rastlamadık.

Gotik katedral saat 5e kadar ücretli, saat 5ten 6ya kadarsa ücretsiz.

Plaça Reile’de ki Les Quinze Nits restaurantının önündeki kuyruğa anlam verememiştik ama gelince öğrendik ki çok meşhur bir yermiş. Fiyatları uçuk değildi ama biz menüde pek ne olduğunu anlamadığımız için oturmadık, ben pişman oldum.

Müze bilet ücretlri biraz pahalı ama daha güneyde bu kadar pahalı değiller ve Barcelona kadar da çok gezecek müzeleri yok. Biz biraz cimri davrandık keşke davranmasaydık.

Genel olarak şehir birazcık pahalı.

Sevilla’ya kadar başka bir H&M mağazasına rastlamadım. Barcelona’dakileri iyi değerlendirin.

La Rambla’da bir Pazar yeri var. Biz pekbirşeye benzetemedik ama çok meşhurmuş. Tabaktaki meyvaları is hayat kurtarıcı.

El Corte Ingls diye bir mağazalar zinciri var. Çok pahalı.

Evt bayanlar baylar, bir sonraki durağımız Valencia. Barcelona-Valencia yolculuğumuz 4 saat süreck. Yolculuktan önce biraz uyumanızı tavsiye ederim.

Bir sonraki durakta görüşmek üzereeee....

Not: Bu yazı aynı zamanda http://sezen.atacphotos.com/blog/ adresinde de yayınlanmaktadır.

Gecikmiş Bir Poyrazköy Yazısı

2010-04-25T19:57:00.002+03:00

Yazıdan çok fotoğraf var. Yazı anlamında söyleyebileceğim tek birşey var: Muhteşem balıklar:) İstanbul'a da yakın. Biraz kalabalık tabii, bu bir dezavantaj. Biz pek birşey çekemedik, biraz geç gitmişiz. Balıkları yiyelim kalkalım derken gün bitti:)

Buyrun

Sonuçlarrrr

2010-04-05T00:22:00.002+03:00

Arkadaşlar merhaba;

Öncelikle herkese yorumları için çok teşekkür ederim. Cevap yazmak istediklerim de vardı ama kargaşa olmasın diye yazmadım. Hepinizle ilgileneceğim:)

Şimdiiii bugün büyük gün olduğu için, öncelikle 20 yorumu 18'e indirdim, çünkü Gürcan ve Zep ikişer kere yorum bırakmışlar. İlk yorumları geçerli oldu. Liste şu şekilde sıralandı:

1) Duygu

2) Nursel Dokuzlar

3) ehmozlem

4) zep

5) Özge

6) Aslı

7) Lale

8) Suna

9) Fenerbahcearsiv (Gürcan)

10) Ezgi

11) Atilla

12) handeeee

13) Erhan

14) YuRDa

15) emreyuce

16) merve

17) basskul

18) digdem

Sonra da random.org'a girip random bir sayı ürettim, sonuç olarak fotoğrafı emre kazandı. Sevgili basskul arkadaşım, sen sırf emre kazanmasın istedin, ama emre kazandı:p

Emre bana hangi fotoğrafı istediğini söylersen ve adresini yollarsan fotoğrafını en kısa sürede yollarım:)

Katılan arkadaşlara çok teşekkür ediyorum, yeni çekilişlerde görüşmek üzere diyorum efenim:)

Herkese sevgiler.

Yarışma

2010-03-23T10:33:00.002+02:00

Okuduğum birkaç moda blogu var. Onlarda gördüğüm birşeyi ben de paylaşmak istiyorum. 4 Nisan gece yarısına kadar bu post'a yorum yazanlar arasından random.org sayesinde yapacağım çekilişle Viyana fotoğrafları arasından beğendiği bir adet fotoğrafı hediye edeceğim. Baskı boyutları ile ilgili birşey diyemiyorum çünkü tam oalrak emin değilim boyutlardan, ama merak etmeyin 9*13lük birşey de yollamam:)

İstediğim tekşey bu postun altına yorum bırakmanız ki sizlere bir numara verebileyim. Ama yorumlarınız terbiye sınırlarını geçerse (ki geçmeyeceğinden eminim, sadece bir tedbir) sıradan çıkaracağım tabi ki.

Haydi bakalım.

Viyana-IV

2010-03-20T21:20:00.003+02:00

İşte sonuncusu. İzlenimler için: http://sezenyildirim.blogspot.com/2010/03/viyana-i.html

Viyana-III

2010-03-20T21:11:00.002+02:00

Viyana-II

2010-03-20T21:08:00.002+02:00

Viyana-I

2010-03-20T19:57:00.003+02:00

Aylar sonra tekrar merhaba;

Aydınlatma kongresi için Viyana'ya gittim. Viyana kapılarına dayandım. Osmanlı neden geri döndü anladım. Hava o kadar soğuktu ki, bazı günler nefes almakta zorlandık.

Kongrenin de yapılacağı Hilton’da kalacağımız için çok heyecanlıydık. Ne de olsa insan her zaman Hilton’da kalamıyor. Ancak öncelikle şunu söylemeliyim ki, Hilton Viyana’da 5 yıldızlı otel fiyatı ödememize rağmen üç yıldızlı bir otelde kalmış gibi olduk. Sürekli çoğul bahsediyorum kendimden ama otelde arkadaşlarımla kaldım, ayrıca “Turkish team” olarak kalabalıktık. Ayrıca 21 yy.’da internet için para istenmesi kadar da saçma bir şey olabilir mi bilmiyorum. Zaten oda fiyatımız kahvaltıyı içermiyordu ama, internetin saatinin de 10€ olması biraz fazlaydı bence. Açıkçası Viyana’ya giderseniz, o kadar parayı da gözden çıkardıysanız lütfen diğer otel seçeneklerini değerlendirin.

Gitmeden önce uğramamız gereken bir kaç kafenin adını öğrenmiştim zaten. Tabi ki bir klasik olan Mozart Cafe ile başladık. Ortam olarak çok güzeldi. Eski tarzda dekore edilmiş, muhteşem bir deneyimdi diyebilirim. Kahve ve tatlı bana Türkiye’de bile bir arada çok ağır geliyorlar. Ama Viyana’ya gidince denemeden olmazdı tabi ki. Yanında küçücük şişelerde likör gelen Mozart kahvesi ile çok meşhur sachertorté’yi denedik. kahveler muhteşemdi, ancak aynı şeyi torte için söyleyemeyeceğim. Benim için çok tatlı ve kremalıydı. Ama eminim bayılanlarda vardır. Lafı gelmişken aynı şeyi meşhur şinitzel için de söyleyeceğim. O şinitzeli Türkiye’de de yiyoruz bence zaten. Ama patatesler muhteşemdi. Bir de menüde lokumlu Türk kahvesi vardı.

Viyana’da görülecek şeyler arasında tabi ki saraylar en başı çekiyor. Aşırı soğuk nedeniyle Hofburg sarayını pek algılayamadıysam da, Belvedere ve Schönbrunn Sarayları’nın çok ihtişamlı olduğunu söyleyebilirim. Belvedere bizim Topkapı Sarayı gibi sergi salonuna döndürülmüş. Klimt’in orjinal tablolarını görmek mümkün. Çok beğenmediğim “The Kiss” tablosu orjinal olunca bir değişik oluyor. Bir de gerçek bir Van Gogh görmek son derece heyecan vericiydi bence. Sarayın boş bir odasında bağırabildiğiniz kadar bağırın yazıyordu. Bağırınca oda size cevap veriyor. Nefes alıp vermeye başlıyor ve ışıklarını yakıp söndürüyor. Bir nevi korku filmi gibi bence. Schönbrunn Sarayı’nın bahçeleri çok güzeldi. Eminim yazın daha da etkileyici oluyordur. İşte saray diyor insan görünce.

Ulusal kütüphanenin içinde Efes Müzesi vardı. Önce sinirlendik, utanmadan müzeyi çalıp getirmişler, bir de para istiyorlar diye. Meğer sadece gezmeye çıkmış koleksiyon. Ama biz görmedik sonuç olarak. Evimizde görürüz biz kazanırız dedik:p Karşılıklı olarak duran tarih müzesi ve çağdaş sanat müzelerinde de çok ilginç birşeyler yoktu. Müzelerin içini gezmemeyi tercih ettik. Ancak mimari yönden ilginçti tabi ki. Zaten mimar arkadaşlar bayıldılar. Çağdaş sanat müzesinin içinde Andy Warhol var sanmıştık, sadece bir kaç videosu varmış ne yazık ki.

Hunder Wasser Haus Avrupa’da yeşil çatı uygulamasını ilk yapan binaymış. Tabi ki ben gördüğümde çatılardaki ağaçlar yapraksızdı. Mimarın ve ressamın vermek istediği mesaj doğayla bütünleşelim, doğadan kaçmayalımmış. Bir de bu yapı biraz kenar mahalle gibi bir yerdeydi. Mimar arkadaşların dediğine göre bu tür yapılar kentsel dönüşümü gerçekleştirebilmek için hep öyle yerlere yapılırmış. Keşke bizde de mesela Tarlabaşı’nda böyle binalar yapılsa. Kunt der Gaus ise Hunder Wasser Haus’un birkaç sokak ilersinde müze olarak kullanılan, gene aynı yapıya sahip bir binaydı.

Dünyanın en büyük dönme dolabı da Pratern’deymiş. Oralara kadar gittikten sonra görmemek olmazdı. Son derece büyüktü, ve biz akşam üzeri saatte gittiğimiz için de ışıklarla falan çok güzeldi, ki fotolarını görebilirsiniz zaten.

Yaşam enteresandı. Fiyatlar tam Türkiye gibi ama Euro cinsinden. O yüzden de tabi ki biraz pahalıydı. Avusturya’lıların İngilizcesi gerçekten çok kötü. Anlaşmak biraz zor. Ayrıca da kabalar. Kabalıkları ise içten gelen bir kabalık. Hani yardımcı olmuyorlar değil ama bunu yaparken hiç kibar değiller. Oslo ile ilgili izlenimlerimi yazmamıştım size. Oslo’daki insanlar o kadar kibardıki, ben bütün Avrupa böyle sanmıştım ama değillermiş ne yazık ki.

17 Mart St. Patrick Günü’nde bir Irısh Pub’a gitmek enteresandı. Zaten girebilmek pek mümün değildi. İrlandalılar sabahtan itibaren bira içmeye başladıkları için gece sokaklarda soyunmaya başlamışlardı. Barda benimle herşeyi ben içtim diye dalga geçtiler, sonra da ben bara yaklaşamıyorum diye barmene benim için sipariş verdiler. Türkiye’de olmadığını düşündüğüm cidar birasının fıçısını eve istiyorum. O kadar güzeldi.

Şimdi sizi fotoğraflarla başbaşa bırakıyorum. Bir de size birkaç gün sonra bir sürpriz yapacağım.

Çılgın hafta

2010-01-23T19:34:00.002+02:00

En son yeni yıl günü yazmışım sanırım, o gündne beri de birşey yazamadım biliyorum ama hayatımda da öyle az şey var ki:( Okul, sınav, ders, ödev. Herşey bu kadar. Umuyorum ki 31 ocak itibariyle bu yoğunluk son bulacak. Ne yazık ki yüksek lisans final dönemi ile lisans fünal dönemi aynı anda. Bir yandan çocukların kağıtları, ödevleri, bir yandan kendi sınavlarımız ve ödevlerimiz derken gerçekten de hafiften sol gözüm seyirmeye başladı:)

Uzun bir süredir fotoğraf çekemediğim yetmezmiş gibi, şimdi de flüt çalamıyorum. Gerçekten de çıldırıcam.

Görüşene kadar....

Yeni Yıl

2009-12-30T13:07:00.002+02:00

2010 yılının tüm insanlar, doğa, yerküre için, havaküre ve su küre için çok daha iyi geçmesi, çocuklarımızın bu şirin kardan adamları yapabilmeleri dileği ile....

Limon Olmak Üzerine-II- Son

2009-12-03T01:20:00.000+02:00

Aradan günler geçti. Hava sıcaklığı daha dayanılır derecelere doğru geriledi. Annem bir gün bizlere dedi ki; “yavrularım, birkaç güne kadar hepiniz toplamaya insanlar gelecek, biliyorsunuz ki kirazlar, erikler, çilekler toplandı. Geriye sizler, portakallar ve mandalinalar kaldı. Onların daha zamanı var. Oysa sizleri alıp götürecekler. Bu güne kadar size elimden geldiğince iyi bir anne olmaya çalıştım. Sizlere yol gösterdim, elinizden tuttum, bırakmadım. Ama artık daha fazlasını yapamam. Sizler gitmeli ve yeni kardeşlerinize yer açmalısınız.” Birisi “ iyi de biz ne olacağız ki” diye sordu. Öyle ya, bildiğimiz tüm hayat annemizin kollarının arasında yatmaktan ibaretti. Şimdi ne olacaktık? Annemiz “herkesin dünyada bir görevi var, sizlerde insanlara sağlık, sıhhat katmakla yükümlüsünüz çocuklar, gittiğiniz yerlerde başınıza neler gelecek bilmiyorum, ben hiç burdan ayrılmadım, ama eminim görevinizi en iyi şekilde yapacaksınız” dedi. Bir hüzün bulutu çöktü üzerime. Annemden, kardeşlerimde ayrı olma düşüncesi öylesine ağırdı ki, nefes alamaz olmuştum. Sapsarı olan tenim sanki iyice sararmıştı. Yere düşecektim, annem elimden tuttu. Ben gitmek istemiyorum, ağaç olmak istiyorum diye haykırdım. Kardeşlerim şaşırdı. Annem “sen ağaç olamazsın ki çocuğum” dedi. Sen meyvasın. Ama içinde ağaç olabilecek tohumlar var, onlar olabilirler. Böylece sen de olabilirsin, merak etme, hayat hiç bitmez, bir şekilde devam eder.” Bu düşünce beni teselli etmedi. Ama yapabileceğim birşey yoktu. Şimdi annemin elini bırakıp yere düşüversem orda kalırdım. Bu bir kurtuluş olmazdı. Keşke çiçekken şakacı rüzgarlara kanıp gitseydim, bir yerlerde ağaç olsaydım diye düşündüm.

Bir kaç gün sonra insanlar geldi, bizleri annemizden koparıp kasalara yerleştirdiler. Benim canım acımadı, annem ne hissetti hiç bilmiyorum. Annemiz bu sırada öyle hüzünlüydü ki hiç konuşamadı. Hoşçakalın evlatlarım dedi sadece. Kardeşlerimle yanyana kasanın içinde duruyorduk. Kırmızı yanaklı bir kız etrafımıza beyaz kağıtlar geçirmişti. Benim zaten sapsarı, muhteşem bir elbisem vardı, buna ihtiyacım yoktu ki. Kasaları kamyonlara yüklediler, daha önce de görmüştüm onları. Nereye gittiğimizi hiç bilmiyordum. Hepimizde tarifsiz bir acı vardı. Durup durup birbirmize en azından beraberiz diyip duruyorduk ama evimizden ayrı olmak öylesine hüzünlüydü ki.... Kamyonların arkasında tozlu yollardan geçtik, İyi ki bu beyaz kağıtları sarmışlar etrafımıza diye düşündüm. Annemizin bizim için taşıdığı su olmayınca mecburen içimizde depoladığımızı kullanmamız gerekiyordu. Onu da idareli kullanmalıydı. Kaç gün daha burada olacağımızı hiç bilmiyorduk. Havanın o kadar kuru olduğu yerlerden geçtik ki, ne yapacağımızı şaşırmıştık. Yolculuğumuz sonunda yetiştiğimiz yerden çok farklı iklimi olan bir yere geldik. Bizi karanlık, serin bir mağaraya koydular. İçeri ışık girmiyordu. Ama havanın serinliği sayesinde sürekli rahattık. Güneşe göremiyorduk ama güneşi aramıyordukta. Orada ne kadar zaman geçti bilmiyorum. Gece gündüz kavramımız kaybolmuştu. Mağaranın sıcaklığı hep sabitti. Mevsimleri de anlayamıyorduk Ben çok fazla konuşmuyordum ama genelde çok fazla konuşuluyordu. Limonların zeytinyağlı yemeklerin vazgeçilmezi olduğunu öğrendim, suyumuzun sıkıldığını öğrendim. Limonata denilen bir içeceğe dönüştüğümüzü öğrendim. Orada anladım ki hayatımızın sonuydu bu artık. Daha ötesi yoktu. Ben meğer elbiselerimi yırtsınlar, suyumu sıksınlar diye öyle sıkı sıkı çalışmışım. Bilsem bir çiçekken şakacı bir rüzgarla uçar giderdim annemin kollarından. Sonra bir gün mağaradan çıkartıldık. Tekrar güneşle buluşmamız çok heyecanlıydı. Yeniden doğuş gibiydi. Güneşin yakıcı ışığı tenimi kavurdu, keskin bir acı hissettim. Ama öylesine mutluydum ki halimden. En azından suyum sıkılmadan son bir kez güneşi görebilmiştim.

Gene kamyonlara bindirildik. Hava çok sıcaktı, yaz gelmiş olmalıydı. Belki de bir sene o mağarada kalmıştık. Uzun ve yorucu bir yolculuğun sonunda gene nemli havası olan bir yere geldik. Burda öyle bir karmaşa vardı ki... Kamyonlar, insanlar, avaz avaz bağıran kuşlar... Her tarafta aynı laflar dolanıyordu, bir kasaya şu kadar vermem, bu kadar veririm. Bizler de bir kamyondan indirilip başka bir kamyona bindirildik, ertesi gün bir adam üzerimizdeki kağıtları soydu ve bizi bir tezgaha alt alta, üst üste dizdi. Kasalarda bile böylesine sıkışmamıştık. Birkaç saat sonra artık daha fazla dayanamayacağımı hissetmeye başlamıştım. Hem çok sıkışmıştım, hem yanımdaki limon sürekli bir balık sofrasına ne kadar yakışacağını anlatıyordu. Öte taraftan sarımsaklar da ne kadar faydalı olduklarıyla övünüp duruyorlardı. Oysa kokuları öyle fenaydı ki kimse onlara yaklaşmak bile istemezdi bence. En sonunda bizi dizen adam en üstten birkaç limon aldı, ben de kendimi biraz da olsa daha rahat bir pozisyonda buldum. Günün sonuna doğru genç bir çocuk geldi. “Bütün limonları ver abi” dedi. Hepimiz bir poşete doldurulduk, tartıldık, toplamda beş kilo geldik. Çocuk bizi aldı. Artık neresi olduğunu anlayamadığım bir yere geldik, Bulunduğumuz mağaradan daha soğuk bir yere atıldık. Belirsiz bir şekilde, karanlıkta bekleyiş yeniden başlamıştı. Acaba gene aylarca mı sürecekti bu esaret? Etrafımda pek çok farklı meyva ve sebze vardı. Çoğunun ne olduğunu bilmiyordum ama artık halim kalmamıştı. Hiçbirisiyle tanışmak istemiyordum. Kokularından tanıdığım nane yaprakları neşeli neşeli söyleniyorlardı. Sadece onların muhabbetlerini dinledim. Nane olmadan limonatanın eksik olacağını öğrendim. Esas limon olmadan limonata eksik olmaz mıydı? Şu anda yuvarlanarak bile olsa burdan gitmeye razıydım. Sonra uyuyaklamışım.

Ertesi sabah kapak açıldı. Birisi bizi mağaradan çıkardı. Göz ucuyla görebildiğim kadarıyla mağaramızdan baya farklıydı burası. Ama ne fark ederdi. İşte yolun sonuna gelmiştim. Birazdan suyumu sıkacaklardı, herşey bitecekti.

Bir masanın üzerine yatırıldım. Adamın biri elindeki kesici bir altle sırayla hepimizi ikiye kesiyordu. Bundan daha korkunç birşey düşünemiyordum. Suyumun sıkılması fikrinden de korkunçtu bu. İkiye kesilenlerden hafifi bir çığlık geliyordu. Sıra bana geldiğinde zangır zangır titriyordum. Metal bıçak tenime değdi, herşey öyle hızlı oldu ki, neye uğradığımı şaşırdım. İiçmde korkunç bir acı duydum. Çığlık atmak istedim, atamadım. Bir yarım diğer yarıma hüzünlü hüzünlü bakıyordu. Hala ölmemiştim. Yaşıyordum. Ben ki sabahları çiy tanelerinin üzerimde dans edişiyle uyanırdım, bu sabah başıma gelenlere bakın. Daha sonra bşka birisi bizi masanın öbür ucuna götürdü. Orada korkunç bir gürültüyle çalışan bir alet vardı. Benim duymaya alışkın olduğum sesler kuş, rüzgar, yağmur, şimşek sesleriydi. Bu sesi hiçbir şeye benzetemiyordum. Bizi aletin başına getiren kişi gelişigüzel bir şekilde eline tabağa attı, benim bir yarımı seçti. Alet dönüp duruyordu, ben aletin dönen kısmının üzerinde koydu. O anda hayatını balık sofrasında sonlandırmak isteyen arkadaşı o kadar iyi anladım ki. Hiç olamzsa bir balığın yanında, sadece dilimlenmiş olacaktım. Oysa şimdi bu alet bütün hücrelerime giriyor, büyük bir emek harcayarak ördüğüm duvarlarımı parçalıyor, içimdeki suyu çıkarıyordu. Sesim çıkmıyordu, ya da çıkıyorsabile duyulmuyordu. Çocuğun elinde sadece elbisem kaldı. Bense aletin dibindeki bir haznede şaşkın şaşkın elbiseme ve ondan kalanlara bakıyordum. Kabuğumu çöpe attı. Bu iş yaklaşık bir saat sürdü. Mümkün olduğunca kendi su damlacıklarımla yanyana kalmaya çalıştım ama gittikçe karıştık, sonuç olarak kocaman, soğuk bir kaba konulduk. Kaba konulanlar daha çok benden geriye kalanlardı, buna ben demek yanlış olurdu. İçimize sonradan şeker olduğunu öğrendiğimiz, kristal parlaklığında, çiğ taneleri kadar güzel taneler karıştırıldı. İçimin bir garip olduğunu hatırlıyorum. Bir süre sonra sıcaklık artmaya başladı, sıcaklık inanılmaz derecede artmaya başladı, şeker taneleri de kayboluyordu, anlayamadığım bir şekilde sessizleşti herşey, kabın alt tarafındaki sıcaklık dayanılmaz olunca yukarıya doğru hucüm ettim, tek isteğim biraz daha rahat nefes alabilmekti. Daha yukarılara doğru uçabilecekmişim gibi hissediyordum. Sanki içimde bir güç vardı, her şeyi yapabilirdim.

Bir süre sonra sıcaklık normal değerlere doğru inmeye başladı, şeker taneleri içimize karışmış, artık bizden olmuşlardı. Bir süre sonra içimize biraz su ve limon suyu daha katıldı, şeffaf bir kaba boşaltıldık, etraf gittikçe serinledi. Bu şeffaf kap bir bahçede duruyordu, üzerimizde büyük ağaçlar vardı, arada bir kaç limon ağcaı da cabası. Ama hiçbirisine ulaşmak mümkün değildi. Bildiğim hayat, bana çok yakın, ancak bir o kadar da uzaktı. İnsanlar hayat avuçlarımın arasından kayıp gidiyordu diyor ya, işte aynen öyleydi benim için durum. Ama avuçlarım yoktu, hatta artık neyim var, neyim yok onu bile bilmiyordum. Dalgalanıp duran bir sıvıydım ben sadece. Serindim, serin olmka iyi geliyordu.

Arada bir birisi limonata istiyordu, birisi gelip bir bardağa limon suyu dolduruyordu. İşte o limon suyu bizdik. Günün ilerleyen saatlerinde artık sıranın bana geldiğini anladım. Birisi bir limonata daha siteyecekti, ve ben o bardağın içine düşüverecektim. Açıkçası artık umrumda da değildi. Güzel elbisem gitmişti, annem, kardeşlerim benden çok uzaktaydı. Pratikte hayatım zaten bitmişti. Bardağın dibini boylamak benim için çok önemli değildi.

Bardağa düşüş anı ise bekledeğimden farklıydı. Nasıl ki birkaç saat önce sıcaklığın artmasıyla uçabileceğime inanmıştım, şimdi görüyordum ki kısacık da olsa uçabilirdim. Uçtum ve bardağın içine düştüm. Bardakta buz parçaları vardı, ve ta evimden tanıdığımi kokusu başımı döndüren nane yaprakları. Gene muhteşem kokularıyla bana arkadaşlık ediyorlardı. Genç bir kız ver erkeğin inüne konulduk, ben kızın bardağının içindeydim. Kız bizi bardağın içindeki ortası boş çubukla şöyle bir karıştırdı. Bir yudum çekti, buranın limonatası İstanbul’un en güzeli” dedi. Çocukta güldü. Aradan geçen sürede neşeli neşeli konuşmaya devam ettiler, kah derslerinden, kah yaşadıkları şehrin güzelliklerinden ve birbirlerine ne kadar aşık olduklarından. Çocuk kendi limonatasını çoktan bitirmişti, kızsa çok soğuk deyip biraz beklemeye karar vermişti, ben heralde sıcaklık gene artacak diye endişeleniyordum, ama sıcaklıkta pek bir artış olmadı. Buzlar eridi, sular içimize karıştı, onlar da bizden oldular. Çocuk tam masanın üzerinden eğilip kızın limonatasını önüne çekmek isterken kızdan “yaaa” diye bir ses duydum, o anda dünyam tepetaklak oldu, yer çekimini iliklerimde hissetmeye işte o an başladım.

Aşağıya doğru kayıyorum, yavaşça.... Sakin sakin... Anlıyorum ki kısa ömrümün son demlerini yaşıyorum.

Yere doğru düşüyorum, düşüşün acı verici olacağını düşünüyorum. Pek bir acı hissetmiyorum, düşer düşmez tekrar yükseliyorum, birkaç parçaya ayrılıyorum, sonra tekrar yere düşüyorum, yayılıp kalıyorum. Orda öylece duruyorum. Duruşum son derece manasız, ne yapacağımı bilemiyorum ki. Bir yerlere gidebilir miyim diye düşünüyorum, hiçbir yere gidemiyorum. Kızın sesini duyuyorum uzaklardan, “biraz dikkat etsene diye, açıkçası pek umursamıyorum da, dinlemek istemiyorum. Düşünüyorum, hayatım onun içinde bir yerlerde son bulabilirdi. Oysa şu anda hala yaşıyorum.

Bir yandan da enteresan bir his uyanıyor içimde. Altımda toprağın olduğunu hissediyorum, Yumuşak, sıcak... Anneme bile hayat veren toprak, şimdi benim altımda uzanıyor. İstersem sanki sonsuza kadar onun bir parçası olabilirmişim gibi geliyor. Sanki o da beni kucaklıyor, sarmalıyor. “Gel” diyor sanki. Gel derken de bir yandan kollarının arasına alıyor, ve ben de ona doğru koşuyorum son hızla. Onun kollarının arasında olmak istiyorum, aklıma bir ağaç olma hayalim geliyor. Bir gün ağaç olabilecek miyim bilmiyorum, ama buraya gelene kadar çektiğim acıları düşünüyorum. Bir an için balık sofrasında bitirmek istediğim hayatımı düşünüyorum. Oysa şimdi annemin kollarının arasındayım, saklanabilirim, kimse beni bulamaz. Hazır olana kadar bekleyebilirim. Bir limon ağacnın dallarındaki yavrularına ulaşabilirim, yada ağacın içinde kalabilirim. Ağacın bizzat kendisi olabilirim. Doğduğum yerden kilometrelerce uzaktayım, ama hayata ilk başladığım noktada, toprak ananın kolları arasındayım. Mutluyum, korkmuyorum. Hayat devam ediyor, ve ben bu ha yatın henüz çok başındayım....

25 Kasım 2009 Memur Grevi

2009-11-25T08:26:00.001+02:00

http://www.ntvmsnbc.com/id/25024850/

http://www.emo.org.tr/genel/bizden_detay.php?kod=72142&tipi=1⊆=0

Limon Olmak Üzerine-I

2009-11-21T23:34:00.001+02:00

Çekirdeklerden özür dilerim:)

Aşağıya doğru kayıyorum, yavaşça.... Sakin sakin... Anlıyorum ki kısa ömrümün son demlerini yaşıyorum. Hayat, siz insanların dediği gibi, ellerimden kayıp gidiyor sanki, hiç sahip olamadığım ellerimden. Oysa sizden daha çok duyumsamıştım dünyayı her zaman. Bir kuş kanat çırpsa ben fark ederdim, hava biraz serinlese ben bilirdim. Baharın geleceğini herkesten önce anlardım, içimde tarifsiz bir sevinç olurdu, dünyaya pek çok şey vermek isterdim. Oysa benim dünyaya verebileceğim tek şey limon suyuymuş, limonataymış. Bunu işte şu anda anlıyorum, bir masanın kenarından aşağıya doğru süzülüverirken. Yeryüzündeki bütün nesneler için kaçınılmaz tek yasa belki de yerçekimiydi. Ve ben şu anda yerçekimini iliklerime kadar hissediyorum. Hoş iliklerimde yok ama... Gene de siz insanlardan daha çok hissedebiliyorum. Karşı koyamıyorum. Önceden hiç üzerinde düşünmediğim bu yasaydı belki de bana hayat veren. Annem ve babam, bu yasa sayesinde toprağa tutunabilmişlerdi. Havalarda uçuşan polenler bu yasa sayesinde ulaşmıştı anneme. Bu yasa sayesinde döllenmiştim belki de. Oysa şimdi bu yasa benim sonum olacak, yere düşüvereceğim ve bitecek.

Ah tabi size bu kadar dert yanmadan önce kendimden biraz bahsetmeliyim belki de. Bir limonum ben. Bildiğiniz, marketten, pazardan aldığınız, akrabaları portakal ya da mandalina gibi yuvarlak değil, elips şekilli, portakal ya da mandalina gibi turuncu değil, sapsarı, ekşi limonum. Pek çoğunuz beni yemeye katlanamazsınız, hatta içinizde limon yiyenlere bakamayanlar bile varmış diye duydum. Oysa yemeklerinizin, salatalarınızın vazgeçilmeziyimdir. Hiç biriniz zeytinyağlı bir dolmayı limonsuz düşünemezsiniz. Evet limonum ben, vaya dalımdan koparılana kadar limondum. Ağacımdan, annemden ayrıldığımdan beri kendimi nasıl tanımlayacağımı bilemiyorum hiç. Hele de başıma gelenleri düşündükçe.... Bazen merak ediyorum örneğin elma, pirinç ne bileyim sarımsak da benim gibi mi hissediyor? Sizlerin ellerine düştükten sonra her bitki kendini sadece içindeki vitaminlerle mi ifade etmeye kalkıyor? Pazarda içindeki anti oksidanlarla övünen sarımsaklar gördüm. Balığın yanına çok yakıştığını iddia eden rokalar gördüm. Hatta bu rokalarla kimlik kavgasına tutuşan limonlar bile gördüm. Oysa kendimi hiç bir zaman bir balığın yanında bir tabakta hayal etmemiştim. Eh bu da birşey en azından. Benim sonum süslü bir pastanenin bahçsinde oldu.

Limon ağaçlarını bilir misiniz? Ah nereden bileceksiniz ki... O kadar ilgisizsiniz ki, ne ağacı, ne meyveyi, ne çiçeği tanıyorsunuz. Utanmasanız hepimizin çilek gibi yerden toplandığını iddia edeceksiniz, oysa ki çileklerin de yaprakları olduğunu hiçbiriniz bilmezsiniz. Neyse limon ağacı diyordum değil mi? Limon ağaçları sizlerin ılıman iklim diye tabir ettiğiniz, sıcak yerlerin bitkileridir. Diğer ağaçlara göre ufak tefektirler. Birkaç yıl hiç meyve vermezler. Daha sonraki yıllarda verecekleri lezzetli meyveler için kendilerini hazırlarlar. İşte ben de böyle bir limon ağacında açtım gözeneklerimi muhteşem dünyaya. Doğum anımı hatırlamıyorum. Sanki bir anda bir tomurcuk olarak çıkıvermiştim annemin kolları arasından. O ilk kendimi bildiğim anı hatırlıyorum. Çok keskin bir ışık vardı, neler oluyor demiştim. Hani gözlerim olsa, gözlerimi kamaştırıyor diyecektim. Ama ışığı öylesine güçlüydü ki.... Kaçmak istedim kaçamadım. Şöyle bir çevireyim kendimi dedim. Olmadı. Nereme dönersem döneyim o ışık ordaydı. Neler oluyor dedim kardeşlerime. Tabii o zaman onalrın benim kardeşim olduklarını da bilmiyorum ama çevremde başka tomurcuklar da olmalıydı mantıken. Bir varlığın ilk oluş anını anlaması çok enteresan. Ne olduğunuzu anlayamadığınız bir süre var. O süre biraz korkutucu. Neler oluyor diyorsunuz. Belki de insan yavruları için de geçerlidir bu. Sizlerin nasıl dünyaya geldiğinizi hiç bilmiyorum. Ama umarım bir anda güneşe doğru açmıyorsunuzdur gözlerinizi. Çok acı verici bir deneyim. Kendimi algıladıktan sonra anladım ki sağıma soluma dönebilirim. Işığın verdiği rahatsızlığa alıştıktan sonra ki evrede o ışıktan keyif almaya başlıyorsunuz. Hafif bir sıcaklık bütün bedeninizi kaplıyor. Bedeninizin her tarafının bu keyfi tatmsı için bir o yana bir bu yana dönüyorsunuz. Ben bir o tarafa, bir bu tarafa dönerken, tatlı bir esinti hissettim etrafımda. Esinti ile birlikte de bir ses. “Güneşten iyi yararlanın yavrularım diyordu. Güneş sizler için hayat kaynağıdır. Güneş toprak anamız üzerindeki bütün canlılar için yaşam kaynağıdır. Zamanla kurallarımı öğreneceksiniz, şimdilik sadece güneşin keyfini çıkarın.” Bunları söyleyen pek tabi ki benim muhteşem annemdi. Limon ağacı. Böyle şefkatle konuştuğuna bakmayın. Çok sert bir anneydi. Hepimizi öyle sıkı tutuyordu ki kaçıp gitmemiz imkansızdı. Ama annemizinde bi hayatı vardı. Başka ağaçlarla konuşuyordu, rüzgarla dertleşiyordu, yağmur dediği bir şeyi bekliyordu. Bazen dikkati dağılıyordu, yavrularından birinin elini azıcık gevşetiveriyordu. O zaman kardeşlerimden birisi uçup gidiyordu rüzgarla. Ya da yere düşüveriyordu. İşte o zamanlarda annem çok üzülüyordu. Ah diyordu ne aptalım ben. Nasıl bırakıverdim yavrumu. Annemi başka ağaçlar teselli ediyordu. Bizler de korkma anne biz hala burdayız demek için titreşip duruyorduk. Başka bir gün başka bir ağaç aynı şeyi yaşıyordu. O zaman da annem onu teselli ediyordu. Annem beslenmemize çok özen gösteriyordu. Her gün damarları boyunca sular taşıyordu bizlere. Sular annemizin vücudu boyunca ilerliyor, serin serin bizlere ulaşıyordu. Yavaş yavaş içiyordum suları. Tadını çıkarıyordum. Suyla beraber gelen herşeyin tadını ayrı ayrı almak istiyordum. Oysa dünya üzerinde hiçbir şeyin tadını bilmiyordum. Bu böyle günlerce sürüp duruyordu. Bizlerin yaptığı sadece güneşe doğru dönmek, beslenmek ve keyifli keyifli hayatın tadını çıkarmaktı. Bir sabah uyandığımda nedense üşüdüğümü hissettim. Birisi üzerimdeki paltoyu çıkarıp atmıştı. “Anneme bağırdım neler oluyor neden çıplağım ben” diye. Annem kadim bir sesle “büyüyorsun, gün ağarınca kendini ne kadar çok beğeneceksin bak” dedi. Büyümekle üşümek eş anlamlıymış gibi geldi bana o anda. Güneş yavaş yavaş kendisini gösterince ben de kendime bakabildim. Nefes kesici bir güzelliğim vardı. Bembeyaz bir elbise giymiştim. Elbisemin etekleri rüzgarla uçuşuyordu. Her sabah gelip dala konan serçe şaşırdı. “Güzelliğiniz göz kamaştırıyor hanımefendi dedi” Uçarken limonlar çiçek açmış diye bir şarkı söyleyip duruyordu. O gün kendimi tam bir genç kız gibi hissetmiştim. Rüzgar essin diye sürekli yalvarıyordum. Böylece eteklerim havalanıyordu. Baş döndürücü bir kokum vardı. Ferah, tatlı, bir koklamak isteyenin bir daha isteyeceği türden. Kardeşlerimde benim gibiydiler. Hepimizde aşırı bir neşe vardı. Aksilik bu ya, güneş o gün eve erken dönmek zorundaydı, onun yerini bulutlar kapladı. Normal günlerde gökyüzünün maviliklerinin arasında gördüğümüz, bembeyaz, oya gibi olan bulutlara benzemiyorlardı bunlar. Renkleri neredeyse lacivertti. Anneme onları hiç sevmediğimizi söyledik hep beraber. Annem ve diğer ağaçlarsa son derece heyecanlı bir şekilde susmamızı söylediler bizlere. Yağmur yağacak sonunda dediler. Toprağın diplerinde su aramaktan yorulmuşlardı. Şimdi sular tepemizden yağacaktı. Ben elbisem ıslanacak diye dertleniyordum, annemse tertemiz olacağımızı, yağmuru çok seveceğimizi söylüyordu. Bulutlar naz yaptılar, birbirlerine sinirlendiler, kafa kafaya çarpıştılar, bağırıp çağırdılar, annemin ismine şimşek dediği ışıklar gördüm. Bugüne kadar sadece güneşin, ayın ve yıldızların sarı ışıklarını görmüştüm. Bu beyaz-mavi ve bir anda ortaya çıkıp bir anda kaybolan ışıklar beni çok heyecanlandırdı. Beyaz elbisemi bile unuttum. Işıkları tekrar tekrar görebilmek için kafamı yukarı doğru kaldırdıkça kaldırdım. En sonunda yağmur yağmaya başladı. Bu muhteşem bir deneyimdi. Tepemden aşağıya sular düşüyor, üşümüyordum, daha da fazla istiyordum. Kafamı daha da yukarı, daha da yukarı kaldırıyordum. Hep daha fazla istiyordum. Ne kadar sürdü bu böyle bilemiyorum. En sonunda bittiğinde hepimiz yorgunduk, ama o kadar mutluyduk ki... Etrafı keskin bir koku sardı. Bizim muhteşem çiçek kokularımızdan bile güzeldi. Rüzgar elbiselerimizi kurutmak için hafifçe esmeye başladı. Bir yanda da bizlerle dalga geçiyordu: “Gençler nasıl bir deneyimdi bu?” Günler böyle devam etti. Sıcaklık gittikçe artıyordu, güneş her sabah sanki daha da yakından doğuyordu. Daha uzun süreler boyunca tepemizde kalıyor ve bize sürekli gülümsüyordu. Yağmur yağıyordu, bazen şiddetli, bazense sakin sakin ve saatlerce. Ancak günler ilerledikçe canım da sıkılmıyor değildi. Elbisem gittikçe eskiyordu, içine sığamıyordum artık. Gittikçe büyüyordum, kardeşlerim de aynı dertten muzdaripti. Annem bir gün en sonunda bizlere bunun da geçici bir dönem olduğunu, büyümeye devam ettikçe daha güzel elbiselerimizin olacağını söyledi. Büyümeye deva ettim, elbisem yavaş yavaş tekrar yeşile döndü. Tomurcuk halime geri mi dönüyorum yoksa dedim ama o kadar irileşmiştim ki artık benden tomurcuk falan olmazdı...Limon ağacı üzerinde olduğumu biliyordum, heralde limona dönüşecektim ama limonun ne olduğunu hiç bilmiyordum. Yanı başımızda duran alaycı kiraz ağacının da kendisi gibi alaycı çocukları vardı. Onun çiçekleri de artık solmuştu, yavruları neye dönüşecekti onu da bilmiyorduk. Ama sürekli olarak bizimle dalga geçiyorlardı. Anneleri onların kıpkırmızı, küçücük meyveler olacaklarını söylemişti. Onlarda bizimle sürekli kocaman ve yeşiliz diye dalga geçiyorlardı. Bizim annemiz hiç bir ipucu bile vermiyordu. Zamanla gerçekten de kiraz ağacının dedikleri oldu. Kırmızı ve küçücük meyvelere dönüştüler. Sonra birgün bir grup insan gelip onların hepsini topladılar. Bizlerse hala küçük ve yeşildik. Kimse bizi toplamak istemedi. O yemyeşil günlerimi hiç unutamıyorum. Beyaz elbisemi çok sevmiştim. Beyazdan daha güzel bir renk olamaz gibi gelmişti. Oysa öylesine güzel, öylesine koyu bir yeşildim ki kendimle gurur duyuyordum neredeyse. Evet yuvarlağa yakın bir biçimim vardı ama rengimi çok beğeniyordum. Daha fazla renk değiştirmek istemiyordum. Ama kimse bizi toplamadığına göre heralde daha da büyümemiz gerekiyordu. Kim bilir belki de insanlar limon yemiyordu....Dış dünyamda bunlar olurken içimde de değişimler vardı. Sekiz ayrı odacığa bölmüştüm kendimi. Bu odacıkların her birinde kendimden parçalar vardı. İçlerinde su biriktiriyordum. Bir yandan da dışardan aldığım, bana fazla gelen bir takım parçaları da içeride topluyordum. Hücrelerim son hızla çalışıyordu. Odaların arasına duvarlar örüyordum. Odalarımı birbirinden ayırıyordum. Esasında bunu neden yaptığımı hiç bilmiyordum. Kardeşlerim de son hızla çalışıyorlardı. Gittikçe büyüyorduk, ama neden bu kadar çalıştığımızı hiç bilemiyorduk. Gündüzlerin sıcaklığı artık dayanılmaz olmaya başlamıştı. Annemiz bizi günün en sıcak saatlerinde yapraklarının altına saklıyordu. Günün ilk saatlerinde ve akşam üstleri ise güneşle randevumuz oluyordu. Ben geceleri daha çok doğayı dinliyor ve düşünüyordum. Bir gece kuşu ötüyordu, bir tırtıl yapraklarımızın üzerinden kayıp çimenlerin üzerine düşüyordu. Yılanlar, çiyanlar taşların altında uyukluyordu, farelerse tarlalarda cirit atıyordu. Böyle bir anda aklıma bir fikir geldi. Ben heralde ağaç olacaktım. Bu akdar çok çalıştığıma göre büyüyünve limon ağacı olmalıydım. Bu fikrimi anneme söyledim. Annem o güne kadar hiç yapmadığı birşey yaptı. Hafifçe gülümsedi ve cevap vermedi. Bu doğru muydu yanlış mıydı hiç anlamadım.

Depresif

2009-10-31T21:21:00.003+02:00

Şu anki ruh halime uygun fotoğraflar.... Ne yazık ki hem gezinin üzerinden çok zaman geçmesi nedeniyle, hem de dibe vuran moralim nedeniyle sizlere şu anda Norveç'i anlatabilecek gibi hissetmiyorum kendimi. Devamı için lütfen deviantart'a bakın.

Herkese iyi seyirler.

Datça

2009-08-22T01:28:00.004+03:00

"Yoğun" iş takviminden zaman buldum, tatil fotoğraflarına daldım. Ama ne yazık ki ben gene denize gidince fotoğraf çekmeyi unutup sadece suya girmişim. Muhteşem Datça'dan size sadece bir fotoğraf gösterebiliyorum, ki o da çok enteresan birşey değil zaten. Ama bunun yanında Palamutbükü'nün deniz kokusunu, kabak çiçeği dolmalarınn, pazılı gözlemeleri, ve bir tutam eğlenceli anıyı doldurmuşum çantama gelirken, yapacak birşey yok, tek fotoğrafla idare edeceksiniz ne yazık ki.

Datça'ya gitmeden önce nerde olduğumu duysanız belki de beyniniz yerinden fırlar:) Oslo. Oslo ile ilgili detaylı bir yazı bu hafta içinde yolda olacak, fotoğrafları da yazı ile beraber:)

İznim bitti ne yazık ki. Artık pazartesinden itibaren iş başı. Zaten hava da serinledi. Artık sonbahar mı geliyor, yoksa ramazan geldi diye insanda ister istemez bir kış özlemimi doğuyor bilemiyorum. Peki insanın tam rejime girdiği sürenin ramazana denk gelmesi, ramazanda da güllaç olması, güllaçlara melül melül bakmanız nasıl bir işkencedir.

Tatilde olanlara iyi tatiller, benim gibi çalışanlara ise kolaylıklar.

Sıcak

2009-07-18T12:58:00.003+03:00

Sevgili okuyucu;

İstanbul'da sıcaklık dayanılmaz değerlere ulaştı bence. Küçücük odamda sanırım bu sıcaklığı daha da arttırıyor, nefes alamıyorum, dışarı çıkmaya cesdaret edemiyorum, pelte gibi yatıyorum. Yurtta kalmıyor olsam hemen klima taktırırdım bu odaya ama ne yazık ki böyle bir şansım da yok.

Siz şehir dışında olanlar şanslısınız. Biz zavallılarsa burda eriyoruz. Bir an önce Eylül serinliğine ulaşmak dileğiyle....

Kaş

2009-07-06T15:15:00.004+03:00

Merhaba sevgili okuyucu;

Neredeyse iki aydır yazmıyormuşum. Bu hem biraz isteksizlikten, hem yazacak birşeyler olmamasından. Sıcaklarla beraber sanki hayat insanın üstüne daha da çok geliyor gibi. Ne fotoğrafa, ne flüte, ne akademik çalışmalarıma enerjim yok esasında. Öylece sonbaharı bekliyorum demek daha doğru.

Uğur askerden gelince biraz renklendi hayatım. Tatile bile gittik işe başlamadan önce. Tabi ki Kaş'tı ulaşmaya çalıştığımız nokta. Ve dimdirek gittik, orda burda zaman kaybetmeden. Ne yazık ki elimde çok fazla fotoğraf yok. Birkaç tanesini koyuyorum o kadar. Ama size şunu söyleyeyim, ben Haziran tatilini çok sevdim. Sıcaklar artmamış, nem seviyesi yükselmemiş, sahillerde çocukalrına avaz avaz bağıran anneler daha gelmemiş, çığlıklar atarak kaçan çocuklar da henüz okuldalar. Çok muhteşemdi Haziran ayı. Keşke her sene Haziran'da tatil yapabilsem.

Kafamda pek bir şey yok yazacak. Bir kaç fotoğrafı paylaşıp kaçıyorum.

On the Road

2009-05-15T19:33:00.002+03:00

"We were all delighted, we all realized were leaving confusion and nonsense behind and performing our one and noble function of the time, move. And we moved!"

Jack Kerouac

2009-05-14T22:56:00.001+03:00

DÜNYA

YUVARLAK

BİR

TIMARHANEDİR....

11

2009-05-05T16:28:00.001+03:00

Şükürler olsun ki sadece 11 gün kaldı:) Hatta bugün sayılmaz bile:)

İstanbul

2009-04-24T00:17:00.003+03:00

Bir süredir hep İstanbul'la ilgili birşeyler yapmak istiyorum, ancak başaramıyorum. Çekilmemiş bir İstanbul karesi yoksa, ben onu nasıl yansıtacağım. Başkalarının yaptıklarını yapmaktan haz almıyorsam, sürekli kafamı böyle meselelerle kurcalıyorsam dünyanın en çok fotoğraflanan şehirlerinden biri olan İstanbul'u nasıl farklı yansıtabilirim. Bilemiyorum.... Deniyorum. Yeldeğirmeni fotoğrafları Kaan, Altuğ ve Burcu ile çıkıp sucuk gibi ıslandığımız bir günden. Eminönü fotoğrafları ise yalnız başıma dolaşmaya çıktığım bir günde kalma.

İyi seyirler....

32

2009-04-13T00:42:00.001+03:00

32- Isparta

31- Hatay

30- Hakkari

Az kaldı, 3lü sayılar da bitecek yakında:)

Bütün trafik kodlarını ezberledik nerdeyse.

Birşeyler çizdim ben

2009-04-08T03:22:00.004+03:00

İyi ki Blues diye muhteşem bir müzik var;

İyi ki Bulutsuzluk Özlemi diye muhteşem bir grup var;

İyi ki İstanbul diye muhteşem bir şehir var;

İyi ki ay ve kediler var;

İyi ki şarap diye muhteşem bir içecek var;

İyi ki hala birşeyler tasarlayabiliyorum.

Çizemediğim için herkesten özür diliyorum, ama çok çabaladım, çabamı takdir edin bari:) Bir de ben bunu elimle çizdim, fotoğrafını çektim falan, belli zaten baya. Kesin bunun kolay bir yolu vardır. Güzel bir program vardır bunu yapan. Bilen varsa bana yardımcı olsun. Photoshopla çok zor olur gibi geldi bana:)

16 Mayıs

2009-03-11T16:35:00.002+02:00

Evet sevgili okuyucu;

heyecanla bekliyorum.

66 gün kaldı.

Gel artık diye çığlıklar atmak üzereyim.

Daha fazla özlemeye dayanamayacakmışım gibi hissediyorum.

Pffff.

Çiçek

2009-03-06T23:58:00.003+02:00

Çok özel, çok güzel çiçekler.

Lilyum.

Acemi bir tiyatro izleyicisinin yorumları

2009-02-28T23:42:00.003+02:00

Sevgili okuyucu;

Bu akşam daha önce yapmadığım bir şey yapayım ve size bu sezon izleidğim oyunlarla ilgili ufak bilgiler vereyim istiyorum. Bir yandan da benim naçizane görüşlerimi de okuyabilirsiniz. Dikkate de almayabilirsiniz, ben sonuç olarak öylesine bir tiyatro izleyicisiyim.

Bu sezon şimdilik dört oyun izledim sadece. Bir tanesi Oyun Atölyesi'nin, biri Tiyatroadam'ın, biri Şehir Tiyatrosu'nun ve biri de Devlet Tiyatrosu'nun oyunu. Aşağıda maddeler halinde her bir oyunla ilgili görüşlerimi, kronolojik izleme sırama uygun olarak bulabilirsiniz.

EVLİLİKTE UFAK TEFEK CİNAYETLER: Eric-Emmanuel Schmitt'in yazdığı oyunu, bu sene Haluk Bilginer ve Vahide Gördüm'ün muhteşem performansı ile Oyun Atölyesi'nde izleyebilirsiniz, tabii bilet bulabilirseniz. Mayıs ayı biletlerini bulmak mümkün olabilir, sanırım 2 Mart'ta satışa çıkacakmış biletler. Haluk Bilginer evde bir kaza geçirip hafızasını kaybeden bir kocayı, Vahide Gördüm ise ona eski hayatlarını hatırlatmaya çalışan karısını canlandırıyor. Tabi ki ortada bir hafıza kaybı olunca karı koca ister istemez eski defterleri deşiyorlar, eski kavgalar, kırgınlıklar, mutlulular su üstüne çıkıyor. Evliliklerinin neden tepetaklak gittiği konusunda tartışıyorlar, birbirleri hakkında kimi gerçek, kimi gerçek olmayan, esasında belki de hepsi tamamen gerçek veya hepsi tamamen yalan olan saptamalarda bulunuyorlar. Oyunun hoş bir sonu var, ama eğer benim gibi önceden tahmin ederseniz o kadar da sürprizli olmuyor:) Oyunculukların mükemmel olduğunu söylememe tabi ki gerek yok. Karşınızda çok yetenekli iki oyuncu var, oyunu alıp götürüyorlar. Sanki gerçek bir karı-kocalarmış gibi aralarındaki gerilimi hissediyorsunuz, neler olacak diye geriliyorsunuz. Zaten bilemiyorum Haluk Bilginer'in ya da Vahide Gördüm'ün içinde olacağı ve başarısız olacakları bir proje olamaz sanıyorum. Benim oyunla ilgili sıkıntım daha çok metin ile ilgiliydi. Tiyatro için çok önemli bir eserdir eminim ama bana ne yazık ki o kadar da muhteşem bir metinmiş gibi gelmedi. Çevremdeki insanlar genelde kadın erkek ilişkileri her zaman böyledir zaten, muhteşem saptamaları var diyorsa da bana nedense çok sıradan geldi kadın erkek ilişkisi ile ilgili yorumlar. Belki de dünya üzerinde kadınlara ve erkeklere dair söylenecek hiçbir şey kalmamıştır, hepsi birbirinin tekrarı olduğu için orjinal bir metin de bulunamıyordur, bu da bir yorum olabilir bence:)
ALBAY KUŞ: Balkanlarda, savaş sırasında, hiç bir yerin ve hiçbir şeyin ortasında bir akıl hastanesi. Hastanede birbirinden enteresan altı adet akıl hastası, belki de onlardan daha da hasta bir doktor. Bir gün gökten bir sandık düşer hastanenin bahçesine ve olaylar gelişir... Tiyatro adam oyuncularının sergilediği oyunu Oyun Atölyesi'nde izledim. Akıl hastasını canlandırmak zordur bence. İnsanın yıllarca düşünse de empati kuramayacağı bir durum bu, sonuçta onu canlandırmayı düşünebildiğinize göre aklınız hala başınızda olmalı, oysa bir akıl hastası aklından belki de tamamen vazgeçmiştir, bunu bilemiyoruz. Diğer taraftan bir de canlandırmaya çalışırken yapmacık olma durumu söz konusu. Ne kadar hasta, ne kadar deli olacağınızı bilemeyebilirsiniz, fazlaca delirebilirsiniz sahnede. Bu da izleyici üzerinde olumsuz, sıkıcı, ruh karartıcı bir durum oluşturur. Oysa bu oyunda oyuncuların hepsi ne kadar hasta olacaklarını çok net bir şekilde bilebilmişler, gerekenden ne fazla, ne de azdı. Neredeyse bir perde boyunca konuşmadan duran bir oyuncu vardı, ama bunna rağmen oldukça hastaydı. Güldük, hüzünlendik, yok artık dedik. Biz bu oyunu gerçekten çok sevdik.
MERAKLISI İÇİN ÖYLE BİR HİKAYE: Sait Faik sever misiniz? Öykülerini okuyup bir vapura binip Burgaz'a gitme isteği duyar mısınız? Balıkçıların ağlarını, tuzları, martıları, köpekleri, Karaköy'ü, Taksim'i özler misiniz? İşte Meraklısı için öyle bir hikaye sizi Sait Faik'in muhteşem öyküleri eşliğinde bir İstanbul turuna çıkarıyor. Kah üstadın iç dünyasına iniyorsunuz, mezarlıktaki konuşmalarına tanık oluyorsunuz, kah Zeyrek Yokuşu'nu tırmanıyorsunuz Sait Faik'in yanında. oturup Orhan Veli ile bir kadeh rakı içiyorsunuz. Yanınızda hep onun iyimserliğini de taşıyorsunuz ordan oraya. Sait Faik'in öykülerinden büyük adam Savaş Dinçel'in uyarladığı, ölene kadar da bizzat kendisinin oynadığı bir oyun bu. Şimdi de sayın Naşit Özcan devam ediyor Savaş Bey'in ardından. Önce tek kişilik oyun diye biraz temkinli davrandım, sıkıcıdır belki diye düşündüm, ama oyun bittiğinde biraz daha istiyordum. Daha pek çok hikayesi vardı üstadın. Salep güğümününde yanından geçseydik ya. İki öykü daha koysalardı keşke. Oyun iki dakika bari daha uzun olsaydı diye düşünüp durdum. O kadar istedim ki bitmemesini, hep o salonda kalmayı. Eğer Sait Faik'in öykülerine biraz da aşinaysanız çok keyif alacağınız bir oyun. Hatta bir kaç kere gitmeyi bile isteyebilirsiniz. Zannediyorum ki benim bu sezon izlediğim en iyi oyundu.
SAATLERİ AYARLAMA ENSTİTÜSÜ: Neden böylesine taktığımı hatırlamıyordum ama bir ara Saatleri Ayarlama Esntitüsü bende takıntı haline gelmişti, bir şekilde de Eskişehir'de baskısını bulmakta zorlanıyordum. Uzunca bir süre aradıktan sonra bulmayı başardım. Tatile çıkıyorduk, yeteri kadar kalın bir kitaptı, bir tatilde yeterdi bana. Ama ne olur ne olmaz diye bir kitap daha almıştım yanıma: Jül Sezar. Büyük bir merakla önce Saatleri Ayarlama Enstitüsü'ne başladım ama dili o kadar eski gelmişti ki bırakıverdim kenara kitabı. Belki de Kemer'in aşırı sıcağı beynimin pelteleşmesine sebep olmuştu bilemiyorum (Sevgili okuyucu Kaş'a hayran olmama rağmen Kemer ve Olimpos'tan hiç haz etmediğimi seninle paylaşmış mıydım?) Önce Jül Sezar'ı okudum, oysa incecik kitaptı bitiverdi. Kaldım Tanpınar'la başbaşa. Bu arada Kemer' den Kaş'a geçmiştik, artık algılarım açılmıştı sanırım. Bir müddet okuduktan sonra dil ile ilgili sıkıntılarımı da çözmüştüm. Artık "mamafih, azizim" diye konuşuyordum ve annemlerde benimle dalga geçip duruyorlardı. Tanpınar çok güzel bir dönem eleştirisi yazmış, hatta bence sadece dönem eleştirisi değil, toplum eleştirisi de denilebilir buna. Kitabın yazılmasının üzerinden yıllar geçmesine rağmen Türk insanı olarak hala aynı yerde olduğumuzu görebilirsiniz. Öte yandan bu eleştiri çok komik bir hikaye etrafında yazılmıştı, bazı yerlerde gülmekten karnıma ağrılar giriyordu. Laf arasında eğer okumadıysanız kitabı hemen önereyim ve oyuna geçeyim. Devlet tiyatroları bu oyunu bu sezon sahnelemeye başladı. Önce çok heyecanlandım ama pek tabi ki bir müddet bilet bulmak mümkün olmadı. Daha sonra gazetede çok başarılı bir uyarlama olmadığı yönünde bir eleştiri okuyunca da nedense oyuna ilgimi kaybettim. Geçen ay dayım çok güzel olduğunu söyleyince hemen gitmeye karar verdim. Oyuna haksızlık etmeden nasıl yazacağımı bilemiyorum, herşeyden önce kitap tabi ki çok kalın ve ağır bir kitap, ama çok önemli bazı noktalar atlanmış gibi geldi bana. Detaylarını çok net hatırlayamadığım bir Mübarek meselesi vardı mesela, biraz üstünden geçilmiş gibi geldi, aynı şekilde enstitünün yaptığı işler sadece ceza yazmak değildi, pek çok şey vardı. İki saate nasıl sığdırılırdı bilemiyorum, belki arkada bir barkovizyon şeklinde geçebilirdi ama ben tabi ki bu işleri bilemem. Genelde kitap uyarlamaları kitapları okuyanları üzer biraz, benim içinde öyle oldu. Öte yandan oyun gerçekten çok komikti. Bazı sahnelerde gülmekten karnıma ağrı girdi (Evet bunu iki kere yazdım, yaptım bunu) Nispeten genç bir oyuncu kadrosu vardı, son derece dinamiklerdi, süper tepkileri vardı. Kitabı okumadıysanız kesinlikle izlenmesi gereken, okuduysanız da birazcık kendinizi açık bırakarak rahatlıkla keyif alacağınız bir oyun olmuştu bence.

Haftaya gene Oyun Atölyesi'nde Testosteron'a gidiyorum. Onunla da ilgili yazı yazarım sanıyorum.

Lütfen yazdıklarımı ukalalık olarak almasın kimse, bunlar sadece kişisel görüşlerdir.

Laf tiyatrodan açılmışken Gazanfer Özcan'a Allah rahmet eğlesin diyorum. Yeri doldurulamayacak birisini daha kaybettik ne yazık ki.

İyi geceler

Sorualr fln

2009-02-21T23:17:00.003+02:00

Şarap nasıl bu kadar baş döndürüyor?
Yanında yediğim kuru üzümlerin etksi olabilr mi?
uur bugün nedejn hiç aramadı?
Gossip girl'in yeni bölümü ne zaman çıkacak?
Haftaya kim bnmle fotoğraf çekmek ister?
Şarap neden böle?
Peki kurus kayısı da etkiliyhor mu beni?
TAnrım 45 dakikada 4 kadeh içtim
UUr beni ne zmn arıcak peki?
İmsaN SEfgilisinden bişi saklar mı?
galib a kusucam
acaba yazdıklarım okunuıtyor mu?
xoxo gossip girl?
keşke gossip gilrim yeni bölümü olsa
keşke sefgilim artık gelse
insan sefgilisinden bilgi saklar mı?
insan blogun abu kadar seyrek yazar mı?
xoxo sezen yıldırım
uur areardı

Yemin Töreni

2009-01-24T01:28:00.004+02:00

Geçen ay Uğu'un yemin töreni için İskenderun'daydım. İşte size birkaç kare ordan.

Ne yazık ki ne İskenderun'u, ne de Hatay'ı doğru dürüst gezemedik. Zamanımız çok kısıtlıydı zira. Yalnız Hatay'da Harbiye'ye gittik. Ama nasıl kebaplar yapıyorlar anlatamam. Keşke daha uzun süre kalıp gezme fırsatımız olsaydı. Hatay'a gerçek bir gezi düzenlemek farz oldu artık. Bir de söylemeden geçemeyeceğim, Hatay'da minibüsten inerken öyle bir düştüm ki elim hala acıyor, omzum günlerce ağrıdı ve kafam şişti.

Hatay'da pek otobüs göremedim, herkes minibüsle sağlıyor ulaşımını. Havaalanına ulaşmak çok zor bence. Otostop çekmek zorunda kalıyorsunuz ya da eğer cesursanız 5 km yürürsünüz bilemeyeceğim. Hatay'dan Havaş kalkıyormuş ama biz bulamadık.

Hatay'la ilgili ilk izlenimim gerçekten de rüya gibi bir şehrin mahvedildiği yönünde. DAha çok büyükçe bir kasaba gibi. Çok pis görünüyordu. Ama dediğim gibi çok fazla gezemedim, peşin hükümlü olmak istemiyorum.

Sokaklarda herkes Türkçe ve Arapça'yı rahatlıkla konuşuyor. Esasında enteresan geliyor insana etnik zenginlik.

Yani kısaca Hatay'a tekrar gitmek şart. Uğur dön de artık gidelim bence:)

Ain't nobody better than my baby

2009-01-18T23:04:00.001+02:00

Bence kaçırmayın süper:

http://www.dailymotion.com/relevance/search/beduk/video/x4hrcj_beduk-better-than-my-baby_music

Düğün, düğün, düğün

2008-12-30T02:47:00.003+02:00

Tezimi bugün bitirdim, çıktılarını aldım, teslim ettim. Çok huzurluyum.

Geçen iki haftadır geceleri 4'te yatmaya alışan bünyemin şimdi de uykusu gelmiyor, çok enteresan.

Yarın Eskişehir'e gidiyorum, çok heyecanlıyım esasında. Evimi özledim sanırım.

Bir de yılbaşında kar var çok hoş değil mi?

Bu fotoğraflar taa sonbaharda bir arkadaşımızın düğününden önceki hazırlık evreisnde çekildi ama nedense bir türlü işlenip bloga konulamadı. Tezi verdim, aklımda olan ilk fotoğraflara daldım.

Bu gece pek yazamıyorum sizi fotoğraflarla başbaşa bırakıyorum.

Eğer görüşemezsek şimdiden iyi seneler herkese:)

Moral-MAN

2008-12-26T11:17:00.002+02:00

Moral-MAN diye bir süper kahraman olsa, canı sıkılana koşsa, yetişse, işlerine yardım etse, sarılsa kucaklasa, her hıyarım var diyene tuzlukla yetişse, böylece herkes mutlu olsa, dünya böyle çiçekli böcekli bir yer olsa:)

Bu bir gün batımı fotoğrafıdır

2008-12-25T16:03:00.002+02:00

Dikkat sevgili okuyucu;

Bu fotoğraf tezini yazarken artık hunileri üst üste takan, sıkıntıdan patlayan, fotoğraf çekmek için yanıp tutuşan ama gene dönüp dolaşıp tezini yazan zavallı yazarınızın penceresinden görünce hiç olmazsa deklanşör sesi duyarım diye düşündüğü için çektiği bir günbatımı fotoğrafıdır. Lütfen çok dikkate almayınız. Bri daha ki sefere kedi fotoğrafı yollayacağım:)

Bu satırlara bir paket Crunch eşlik etmiştir.

Adana

2008-12-20T21:35:00.003+02:00

Adana'ya gidecekmiş sevgilim acemilikten sonra, hiç görmediği yerleri görüyour:) Bu akşam saat 8'e doğru konuştum, uyuyacağım birazdan dedi, daha saat 8 dedim, burda 9'da yatılıyor sezencim, 5'te kalkıyoruz dedi.kıyamadım, üzüldüm.Dönsün 12'ye kadar uyumasına izin vereceğim:)

Gene eskerlik

2008-12-17T13:45:00.001+02:00

Buraya yazdığım zırıltıları Uğur'un okumasını istemiyorum esasında, üzülecek diye. Şimdi okuyamıyor ama acemilik bitince okursa da üzülecek. Ama sesini duyamamak ne kadar yoruyor beni...Enteresanmış gerçekten de bu olay, zaman hiç geçmiyor, b,r taraftan geçmemesi iyi tabii, yetiştirmek zorunda olduğum bir tezim var, ama düşünüyorum da Uğur yanımda olsaydı tezimi Mayıs'ta da versem hiç şu kadarcık umrumda olmazdı. Şimdi ise tezime odaklanmalıyım diye düşünüp düşünüp kendimi bir anda fotoğraflarımıza bakarken buluyorum.
Offff bilmiyorum, sanırım bu aralar bu yazılar birazcık beklemek ve askerlikle ilgili olacak, kusura bakmayın. İçimden zaten bişi yapmak gelmiyor.

2008-12-15T21:27:00.000+02:00

Hiç kimse bana bu kadar zor olacağını söylememişti, hiç kimse telefonu cevaplayamadım diye ağlayacağımdan bahsetmemişti...

Asker Yolu Beklerim

2008-12-14T16:50:00.000+02:00

Sevgili okur;

Aylardır yazmıyorum ama birşey yapmıyorum sanma. Yapıyorum da zamanım yetişmiyordu yazmaya. Artık bolca zamanım var. Sevgilimi askere yolladım, ona söylemedim ama ağladım gene de, halbuki söz vermiştim. Mayıs'ta dönecek ama bana mayıs gelmeyecekmiş gibi geliyor. Sonuç olarak asker yolu bekliyorum. Şafak henüz çok, zira bugün gitti. Eminim daha teslim bile olamamıştır birliğe, sıra falan bekliyordur. Keşke beni bir kere daha arasa. Sabah yetiştim diye aramıştı, bir daha arasa. Meğer bir insanın sesini istediğin an duyabilmek ne büyük bir özgürlükmüş.

Okur bu işler çok zormuş, Allah kimsenin başına vermesin. Umarım herkesin askeri sağlıcakla gidip gelir bir an önce. Yatalım kalkalım gelsinler.

Kızlar Santral'de

2008-11-10T01:08:00.001+02:00

Bir süre önce kızlarla beraber Santralistanbul'da gerçekleştirdiğimiz bir çekimden. Esasında bizim için baya önemli bir çekimdi, bir sürü elektrik mühendisi, Türkiye'nin ilk enerji üretim santralinde. Ama ne yazık ki hem bir takım teknik aksaklıklar yaşadık, hem de konsantre olamadık, sonuç olarak çok muhteşem karelerin hayalini kurmuştum ama olmadı. Gene de beğendiğim birkaç kareyi paylaşmak istiyorum.

Huma-I

2008-10-29T12:36:00.000+02:00

Hüma'ya sonsuz sabrı ve deli fikirleri için teşekkürler. :) Biraz geç kaldım ama kusura bakma:)

Not: Bloggerın yasaklanması ile ilgili bir yazı gelicek haftaya.

Hüma-II

2008-10-29T12:34:00.000+02:00